سکوت سایه‌ی شعر

ادوارد براون در کتاب تاریخ مطبوعات و ادبیات ایران در دوره‌ی مشروطیت درباره‌ی چهارپاره‌ی «به وطن» میرزا جعفر خامنه‌ای می‌گوید او از لحاظ شیوه‌ی شعری از سبک متقدمین منحرف شده. می‌توان با کمی تسامح همین جمله را از او وام گرفت و برای چهارپاره‌سرایان امروز به‌کار برد که خود در چهارپاره‌سرایی محدود به سیاق گذشتگان نمی‌مانند و عرض‌اندامی مخصوص به خود دارند. به‌طور کلی در قالب شعری چهارپاره چند دوبیت به دنبال هم می‌آیند که قافیه‌بندی‌ این دوبیت‌ها می‌تواند با یکدیگر متفاوت باشد، اما شعر در مجموع وحدت مضمونی دارد. این‌جا من از تاریخچه‌ی چهارپاره صحبت نمی‌کنم و به منشأ سرایش آن نمی‌پردازم. عجالتاً گوشه‌ی چشمی به چهارپاره‌سرایی‌ از مشروطه به بعد دارم که رواجش احتمالاً تحت‌تأثیر ادبیات اروپا بوده و از آن‌جا همه‌گیری آن آغاز شده که تا امروز هم ادامه دارد. در طول این مدت، تحولاتی صورت گرفته است، از جمله گسترش گفتمان‌های چهارپاره ازقالب رمانتیک و بعضاً سیاسی-اجتماعی به گفتمان‌های متنوع و دیگری …