من زرگرم و شعر حافظ گوهر من است
جملهای که به عنوان آغاز یادداشت انتخاب کردهام نظر شجریان در ارتباطِ آوازش با شعر است. همین جمله به اندازهی کافی گویاست که بدانیم او آوازش را ابزار بیانِ بهتر غزل حافظ میداند.
بر این باورم که موسیقی به خودی خود بینیاز از کلام است اما آواز به معنای آنچه در موسیقی کهن ایرانی تعریف میشود دو بال پرواز دارد که یکی موسیقی است و دیگری شعر. در واقع آواز ترکیبی از هنر و ادب است و البته که ترکیبی از بکرترینهاست.
محمدرضا شجریان اگر چه بهعنوان نماینده و نماد یک نوع از موسیقی شناخته شده است اما میزان تجربههای متفاوتی که او در این سالها داشته سبب شده تا امروز بر قلهی آواز ایران (فارغ از هر سبک و فرمی) ایستاده باشد و پیشوند استاد، شایستهترین واژه در وصف او باشد. مرور آثاری که او اجرا نموده است، فهرست حیرتانگیزی از شاعران …
