شعر حاصل تجربهی جهان است و جهان هر شاعر حاصل جمعی از زندگی اوست، اعم از شکستها و توفیقها، دویدنها و نرسیدنها و پنجه کشیدن بر پنجرههای هزارتویی که در قابهای آن پلانهای روزگار شاعر در حال پخش است.
در ۹ شمارهای که از وزن دنیا گذشته است، یکی از مهمترین اهداف ما یافتن، قیمت دادن و پروراندن جهان شاعران کلاسیک سرای ایرانی است. جهانی که به هر رو در دهههای گذشته از قطار زندگی مدرن جا مانده و اندکاند شاعرانی که با درک روزگار خویش سرعتشان را تنظیم کرده و شعرشان فرزند زمانهی خویشتن شده است. سابقهی شعر نوقدمایی ما اگرچه امتیازی برای کسانی است که با توسل به آن به شعر رو میآورند و از قِبَلِ رنگ و آهنگ آن زودتر میتوانند ادعای شاعری کنند اما همین اعتمادبهنفس کاذب وزن، شاعران را از پرداختن به ساختار و تجربههای شعری نو باز میدارد. عمدتاً …
