شعر جمالالدین بزن روساختی نامتعارف دارد و تخیلی بسیار وحشی و عاصی که با شهامتی آنارشیک از آن بهره میجوید و به این ترتیب ممکن است سروکلهی هر موضوعی، هر گفتمانی، هر بلاغتی، هر جور سطری، هر عبارتی، هر کلمهای یا هر لهجه و زبانی در شعرش پیدا شود. من چندان قصد ندارم ساحت معنایی و تأویلی شعرش را در این نوشتار بکاوم؛ اما یک چیز مشخص است؛ بزن نمیخواهد متعارف باشد. در تمام طول شعر دست به هر کاری میزند که متعارف و «ساده» نباشد. …
ویژه مشترکین بینهایت
این نوشته را پسندیدی؟
اطلاعات چاپ
این نوشته در شماره ۹ مجله وزن دنیا (مهر ۱۳۹۹) منتشر شده است.