رفیق شعر

سر به کوره‌ی آهن سپردم تا پا به کوره‌ی آهن نهم

و اما شیشه در هنگامه‌ی فانوس روشن می‌شود...

از توجه خورشید جرقه می‌زند و به اصل نور و صدای خویش مایل می‌شود

شیشه از سنگ است. سنگ راه می‌افتد. می‌غلتد.

به قواره‌ی ریگ درمی‌آید. در بادیه چون ثعبان سینه …