کریستین نیدریچ[۱] دانشآموختهی معماری از واحد آموزشی شماره ۷ در پاریس، و النیلد کامیرو کاردوزو[۲]، دانشآموختهی معماری از دانشگاه فلان برزیل است. آندو بعدها استاد در مدرسه لا سِن، شرانتون و سپس مدرسهی پاریس ول دو سن شدند. این زوج معمار، تجربهی آموزشی پرباری در آموزش معماری دارند و اکنون چندسالی است که بازنشسته شدهاند.
این گفتگو به صورت آفلاین انجام شده است. یعنی پرسشها به صورت مکتوب برای استادان فرستاده شده است و آن دو پس از گفتگوی بین خودشان، مطالبی را یادداشت کرده و به صورت فایل صوتی آنرا ضبط کرده اند و برای اینجانب فرستاده اند. البته نکاتی هم در لابهلای پیادهسازی برای ایشان فرستادم که آنها دوباره به آن پاسخ دادهاند.
در این گفتگو، ۶ پرسش طرح شده است، که این دو نفر با حوصله و به طور جداگانه، طی چندین روز، به این پرسشها پاسخ دادهاند.
کریستین نیدریچ [بالا] و النیلد کاردوزو [پایین، نفر سمت چپ درحال ارزیابی ماکت] در جلسهی مشورت هیات ژوری،
دفاع پروژه پایانی دیپلم معماری،مدرسه عالی ملی معماری پاریس وَل دو سِن، تابستان ۲۰۱۳
مهدی شادکار: مادام کاردوزو، موسیو نیدریچ. با سلام. ممنون از فرصتی که در اختیارم گذاشتید برای این گفتگو، برای نخستین شمارهی فصلنامهی هنرنگار.
در این شماره، در بخش معماری، در قالب چند مقاله، ما از «آموزش معماری» سخن میگوییم. همچون مقالهای دربارهی روند شکلگیری آموزش معماری در ایران و ریشههای شکلگیری این آموزش از بوزار، همچنین نقدی به آموزش معماری در ایرانِ امروز، مقالهای دربارهی چگونگی آموزش معماری در مدرسه هنرهای زیبای پاریس و نیز مقالهای دربارهی رفورم در آموزش معماری فرانسه قرن ۱۹ توسط امیل ترلا و نگاهی انتقادی که منجر به تاسیس مدرسه اختصاصی …
