کار پژوهشی در مورد معماری فرانسه در دوران مدرن و معاصر و به ویژه معماری فلزی، که در سال ۱۹۸۶، در درون مرکز پژوهشهای تاریخی سه.ار.اچ[۱] و به لطف لوئیس برگرن راه اندازی شد، پاسخی بود به تمایل برای مطالعهی عمیقتر از این بخش از تاریخ که تاکنون به طور ناقص پرداخته شده بود. و نیز همان زمان، ارزیابی علمی و عینیِ میراث معماری ای بود که کمتر شناخته شده بود، و باید به آن پرداخته میشد. این کار که نتایج آن، موضوع چندین نشریه بوده است، بخشی از یک سمینار سه ساله در مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی[۲] در ارتباط با مدرسه معماری پاریس ویلمین[۳] است که موضوعاتی مانند رابطهی بین طراحی پروژه و کارفرمای پروژه، نقش متخصصان (تولید کنندگان مصالح ساختمانی، معماران، مهندسین، پیمانکاران و غیره) در فرایند پیشبرد پروژهی معماری، و یا تاثیر آموزش معماری و ساختوساز در ایجاد «پیرامونِ ساخته شده» است. مطالعهی این مسائل در تیمی از پژوهشگران مرکز پژوهشهای تاریخی سه.ار.اچ و نیز مدرسههای معماری، و مدرسه ملی پلها و راهها [پونزه شوسه][۴]، در رابطه با بخشهای حرفهای در حال انجام است. در میان این آثار، پژوهشی بر روی مدرسهی سانتزال معماری[۵] تمرکز دارد. متنی که در زیر میآید، شرایطی را تشریح میکندکه در آن، این مدرسه معماری بوجود آمد.
مدرسه سانترال معماری، تاسیس به سال ۱۸۶۵ - در گرماگرمِ بازسازی پاریس، تحت هدایت فرماندار، بارون اوسمان[۶]، کمابیش در سایه باقی مانده بود، احتمالا به دلیل اهمیت و نفوذ مدرسه هنرهای زیبای پاریس [بوزار] در آن زمان، اما شاید به دلیل وضعیت خاص خود این مدرسه، یعنی: تنها مدرسهي خصوصی معماری در فرانسه. میتوان گفت مدرسهی سانترال معماری، یک مورد خاص در چشم انداز آموزش عالی در …
