بهزاد خواجات:
۱. نادر یا اسکندر
۲. مرد و مرکب
۳. غزل ۳
۴. آخر شاهنامه
۵. قاصدک
۶. کتیبه
۷. آنگاه پس از تندر
۸. نماز
۹. ناگه غروب کدامین ستاره
۱۰. زمستان
شعر «ناگه غروب کدامین ستاره»ی اخوان برای من از جهات مختلفی مهم است، که نخست تصویری برایم تداعی کند از سال ۱۳۶۹، در دانشکدهی ادبیات اهواز که دکتر سعید حمیدیان با صدای محزونش این شعر را پس از شعر «کار شب پا»ی نیما بخواند و اشک در چشمهایش برقصد و باران ببارد بیرون کلاس۱۱۰ که پنجرهای به باغ نارنج دانشکده دارد و ما رفته در خلسهای که تنها آن شعر و آن لحظه و آن باران میتواند بسازد. شعری که به گمانم از جنبههایی در شعر اخوان یک استثناست و او را با همان لحن حماسی، از هژمونی تاریخ و تمثیل برمیکشد و به شاعری با سویههای رئالیستی نزدیک میکند. البته منظور من این نیست که در دیگر شعرهای اخوان از …
