این مقاله به مطالعهی نقش زنان و تصویر زنانگی در فیلمهای فدریکو فلینی (۱۹۲۰-۱۹۹۳) میپردازد، عرصهای که در آن دیدگاه فلینی دربارهی زنان پیشبرندهی تحول تدریجیِ پیرنگِ داستانها (پلات[۱]) است. ظاهراً شخصیتهای زن اصلی در فیلمهای فلینی در حاشیهی جامعه حضور دارند-زنانی که هرچند بهکلی از اجتماع طرد نشدهاند اما شیوهی زندگی آنها چنان است که چون زندگی مصیبتباری در حاشیهی آن به نظر میرسد. فلینی فیلمهایی ساخته است که نمایشدهندهی ناملایماتِ تحمیلشده بر شخصیتهای زن، روابط مشقتبارشان با مردان، و درسهایی است که آنها از رنجهایشان آموختهاند. فیلمهای فلینی رشد فردی شخصیتهای زن بهسوی رهایی را بهواسطهی روابط متقابلشان با دیگران به تصویر میکشد.
واژگان کلیدی
فلینی، فدریکو؛ ماسینا، جولیتا؛ میلو، ساندرا؛ فیلم سینمایی؛ زنانگی در فیلمهای سینمایی؛ هویت زنانه
فدریکو فلینی (۱۹۲۰-۱۹۹۳) بهواسطهی فیلمهای خیالانگیز رویاییاش مشهور است، فیلمهایی که در آنها زنان در بیشتر موارد نقشهایی محوری ایفا میکنند. فلینی حضور شخصیتهای زن در پیرنگِ داستان را ضروری میپنداشت و بر این باور بود که نقش آنها در روایتپردازی حیاتی است. فلینی در برخی از فیلمهایاش، جولیتا ماسینا همسر خود را برای بازی بهعنوان شخصیت اصلی انتخاب کرد-او الههی هنری تمام زندگیاش بود که، در کنار ساندرا میلو، هنرپیشهی شهوتانگیزِ تونسیتبار، برای تداوم موفقیتاش در مقام یک کارگردان سینمایی از اهمیت بسیاری برخوردار شدند.
بهطور کلی، شخصیتهای زن در فلیمهای فلینی را میتوان به دو گونهی متفاوت تقسیم کرد. از یک سو، زنانی هستند که در زندگی مشترک با همتایان مردشان همچون تارهای ابریشیمیِ درهمتنیده گره خوردهاند و …
