پس از فیلم «طلاق به سبک ایتالیایی»[۱] (۱۹۶۱) و «اغوا و رها شده»[۲] (۱۹۶۴) ، پیترو جرمی در جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۶۶ با فیلم «خانمها آقایان»[۳] برندهی جایزهی بزرگ (نخل طلا) این جشنواره شد. فیلم او، یک فیلم کمدی بود که بورژوازی متوسط شهر «ترِویسو[۴]» را به چالش میکشاند. ویژگیهای دههی شصتیِ استان ونتی[۵] به همان اندازهی سیسیل قدیمی در «طلاق به سبک ایتالیایی» الهامبخش فیلمساز میشود. «نجّار بزرگ» -به قول دوستش فلینی- یک یادمانِ زیبا از کمدی ایتالیایی را به ما تحویل میدهد، یک اثر مفرّح و نمایشی، بامزه و طنزآمیز، بدون ابهام و روشن.
این «خانمها و آقایان» چه کسانی هستند که پیترو جرمی با نگاه بیعیب و نقص، انگِ خواری و بدنامی به آنها میزند؟ شکی نیست که بورژوازی متوسط ترِویسو، خود را در این جامعهی کوچک به همین شکل که جرمی نشان داد به رسمیت شناخته است، چنانکه با سردیِ خشمگینانهای، از فیلم استقبال کرد. تا جایی که لوچیانو وینچنزونی[۶]، اهل ترِویسو و فیلمنامهنویسِ فیلم، میگوید که از سوی یک تیم …
