هیچکس اشکها و بیتابیهای «آیتالله جوادی آملی» در هنگام فوت همسرشان را فراموش نمیکند. عالمی که طی سالها با همراهی عاشقانه حاجخانم «سکینه روحی» توانسته بود درجات تعالی را طی کند و حالا از دستدادن این بانو بر ایشان سخت میگذشت. آنچه میخوانید برگرفته از سخنان حجتالاسلام مرتضی جوادی آملی فرزند آیتالله از سبک زندگی پدر و مادر و همسرانههای حاج خانم روحی است.
۴ سال دوری از همسر و صبوری عروس خانم
آیتالله ۲۲ساله بود و حاج خانم ۱۵ ساله. آقای داماد چند روز در آمل ماند و با آغاز ماه مهر برای تحصیل راهی قم شد. تا ۴ سال، هر ۶ماه یکبار به عروس خانم سر میزد. چارهای جز این نبود، چون برای گرفتن خانه در قم، توان مالی نداشت و خودش هم در حوزه زندگی میکرد. حتی والدین هم امکاناتی نداشتند تا زندگی مرفهی برای او فراهم کنند، پس هر دو باید تا روبراه شدن اوضاع، با این شرایط کنار میآمدند. گرچه روزها بر حاج خانم سخت میگذشت اما بهخاطر تحقق اهداف همسرش، با جان و دل، این شرایط را پذیرفته بود و بهگفته خود آیتالله، در این ۴ سال، حتی گله هم نکرده بود! بهترین همکفو برای آیتالله در خانوادهای بسیار معتبر رشد کرده بود و به همین سبب نیز به لحاظ دانش و بینش، یک انسان فرهیخته، بسیار خوشفکر و خوشنظر به شمار میرفت که میتوانست همتای بینظیری برای آیتالله باشد. شاید اگر او نبود، هیچکس نمیتوانست همراهی با آیتالله جوادی آملی که تمام زندگی خود را وقف درس و بحث کرده را بپذیرد و همسری شایسته و همکفو برای ایشان باشد. در همه مباحث بهویژه مباحث عبادی، سعی میکرد، همگام با ایشان قدم بردارد؛ طوریکه بهگفته آیتالله، حتی تا آخرین شب حیات نیز، نماز شبش را ترک نکرد و از مناجات غافل نشد. حاج خانم …
