«خدایا این بانو را در وسط بهشت قرار بده!» این دعایی بود که آیت‌الله جوادی آملی در اردیبهشت۱۴۰۱درحالی‌که اشک امانش نمی‌داد، بالای سر پیکر همسرش مرحومه سکینه روحی خواند. کمتر کسی تصور می‌کرد که آیت‌الله جوادی آملی، مرجع تقلید و مفسر قرآن، آنگونه بر پیکر همسرش بگرید! اما آنهایی که از نزدیک او را می‌شناختند از عشق و علاقه میان ایشان و مرحومه روحی باخبر بودند. برای شنیدن از رابطه عاشقانه میان آنها، سراغ فرزند ارشد آیت‌الله رفتیم. کسی که پدر در معرفی‌اش اینگونه می‌گوید:«پسربزرگ و برادر کوچک». قرار گفت‌وگویمان با حاج محمد واعظ جوادی، فرزند ارشد آیت‌الله در آمل و در خانه آبا و اجدادی آنهاست؛ خانه‌ای که چند سالی است کسی در آن زندگی نمی‌کند، اما حسینیه آن همچنان میزبان مجالس عزاداری عاشقان امام حسین(ع) است. حاج محمد آقا، وصف۷۰سال زندگی مشترک پدر و مادرش را با شعری از مولانا آغاز می‌کند: «هرچه گویم عشق را شرح و بیان/ چون به عشق‌آیم خجل باشم از آن» و می‌گوید: «همین‌قدر می‌دانم که انگار خداوند مادرم را خلق کرده بود که در خدمت پدرم باشد و پدرم نیز شایستگی شوهری آن مادر را داشته باشد. مرحوم والده یا آنگونه که پدر او را صدا می‌کرد «آغای عزیز»به معنای واقعی کلمه فرشته بود.» از حاج آقا محمد واعظ جوادی خواستیم تا برایمان از زندگی مشترک مفسر قرآن و همسرش بیشتر بگوید و ایشان روایتش را به آیاتی از قرآن مزین و با اشعاری از حافظ و مولانا دلنشین‌تر می‌کند.