پنج شعر از محمود معتقدی
متولد ۱۳۲۵، آمل، ساکن تهران.
مجموعههای منتشرشده:«پارههای عاشقی»، «ترانههای گمشده در کوچههای باد» و...
۱
گاهی به اینجا میرسم: سایه روشن سکوت، بخشی از نگفتههایت را بر دوش میکشد ،چیزی بگو ،نام کوچکت را از یاد برده بودهام، بار دیگر، تنهاتر از صدای روزهای خاموشیام
۲
از تو نه، از روزهای سطر خاطرت، روایت عاشقانهای، در پیش است، از گذرگاه عشق و، تا رواق تنهاییات
زنی گمشده که از شانههای خیابان بازمیآمد
چقدر، شبیه دستهای پریشان تو بود؟
مگر هزارهی سکوتی، ازصدای تو بر آید
بگذریم
از دلواپسیهای خستهات،چیزی نگو!
۳
سفر به سرزمین رویاهایت چندان که ساده نیست، صبحی ساده و
یاد حسی سادهتر اما، اینک سر در هوای خلوتی از سهم همهی نگفتههایت، بار دیگر، دلی در
آتش دارم، سیگاری روشن کن، از بازماندهی روزهای گمشدهات، چیزی بگو!
۴
به صبحی دیگر
درآمدهای به تماشای مشتی جنون و/ تنهاییات
بار دیگر
/با تو/ رویاهای گمشده ای/ بهزودی / از راه میرسند
چیزی نمانده
تا بندر آزاد صف لبخندهای سربه زیری
که از پی آن
گلولههای دور و/ نزدیکی/ به روانت/ شلیک میشوند
آنگاه که
موتیفهای عاشقانهای تمام/ همچنان درتو ورق میخورند
و دیگر
گاهی هم به هیاهوی پس پشت بندی دشوار
تصویر عقوبتی بیشمار/ در تو نفس میکشد
۵
زیرپوست شهر، زخم کهنهای
نفس می کشد و، دستی ازهزارهی روان پریشانت، سطرساکت خاموشی را برمیچیند ،بااینهمه، هنوز حس ناتمامی مرا به کشف لبخندهای سادهی تو میکشاند،نترس، با تو خلوت رویای روشنی، در پیش است
یک شعر از ایلیا گیاهچی
متولد ۱۳۷۸، تهران.
...
از نگاهت ترسیم میشوی بر لبهایم
انگشتانت دندان عاج
عاجهایت رانهای منقبض
زبان، زنگ میکشد
سرخ
تیز
جیغ
میبُرد
جمجمه بوسیده میشود
با لیسهای بر شقیقه
***
من؛ …
