در میان پنج شعری که از فهیمه جهانآبادی در اختیار دارم، بهجز یک شعر، وجه اشتراکی بهچشم میخورد و آن اروتیسم است که گاهی با ظرافت در لایههای شعر ریشه دوانده و گاهی هم جسورانه نمود پیدا میکند که با این دومی بیشتر در شعر او روبهروییم؛ پس فیالحال میشود گفت شاعر محافظهکاری پیش رویمان نیست. شعر جهانآبادی با تشخصی زنانه میکوشد ورای محدودیتهایی که عرف تعیین میکند زیست کند و به ثباتی در نوع خودش نزدیک شود. پس من هم این تأکید شاعر را در نظر میگیرم و زیر ذرهبین همین گفتمان شروع میکنم به مروری مختصر در این مجال.
اروتیسم قرار است در ادبیات (در این مورد شعر) چهکار کند؟ میآید تا از تنانگی بددلیزدایی کند و این کار را از …
