۱۹۵۴ تریسته[۱] به ایتالیا بازگردانده شد.
۱۹۵۵ ایتالیا به سازمان ملل متحد ملحق شد.
۱۹۵۷ به موجب توافقنامه رم، اتحادیه اروپا، با حضور ایتالیا بهعنوان یکی از کشورهای موسس، تشکیل شد.
۱۹۵۸ رشد سریع اقتصاد ایتالیا
پاپ ژان بیست و سوم موفق شد قانون مرلین[۲] را تصویب و شبکه روسپیخانههای کازا کیوزه[۳] را تعطیل کند.
در نخستین سالهای پس از جنگ جهانی دوم، حزب دموکرات مسیحی[۴] ایتالیا به رهبری آلچیده دِ گاسپری[۵]، ماریو شلبا[۶] و آنتونیو سگنی[۷] ائتلاف میانهرو[۸] را ایجاد کرد. دِ گاسپری، نخستین رهبر حزب دموکرات مسیحی، تا حدی از تشکیلات مردمی حزب غافل شد و در جلب حمایت برای کاندیداهای حزب تنها بر کلیساهای کاتولیک محلی تکیه کرد. در همین حال حزب کمونیست، بهعنوان بخشی از جنبش انقلابی کمونیستی در سرتاسر جهان، بهدنبال کارآمد ساختن سازمان داخلی خود بود. آمینتوره فانفانی[۹] این ضعف حزب دموکرات مسیحی را تشخیص داد و از طریق تقویت پایههای مردمی باعث افزایش طرفداران آن شد. فانفانی که استاد دانشگاه در رشته اقتصاد بود، متوجه شد که حزب دموکرات مسیحی تنها از طریق اصلاحات آرام اجتماعی و کنترل بر صنایع بزرگ میتواند مانع کودتای چپگراها در ایتالیا شود.
جوّ محافظهکارانه دهه ۱۹۵۰ به مذاق واتیکان خوش آمده بود. کلیسا امتیازاتی که به موجب پیمان لاتران[۱۰] (۱۹۲۹) بدست آورده بود را حفظ کرده و بسیاری از اسقفها مصمم بودند که کلیسا باید بر تاثیرگذاری خود بر امور دنیوی در ایتالیای بعد از جنگ ادامه دهد. ماموریت حزب دموکرات مسیحی، بهعنوان عملگر شبهسیاسی کلیسای کاتولیک، متکی بر سیاستگذاریهای کلیسا و شخصیت پاپ بود. بااینوجود، همپیمانی حزب دموکرات مسیحی با واتیکان، در مقایسه با همپیمانی حزب کمونیست ایتالیا[۱۱] …
