نوشتن دربارهی شعر کسی که ادعای شاعری نداشت، اما شعرهایش در حافظهی زمان و بر زبان مردم است، کار نویسنده را دشوار میکند. و البته نوشتن دربارهی «شعرهای طنز» او که در برابر «نثرهای طنز» او کم تعداد و کمتر خوانده شدهاند هم بر این دشواری میافزاید. هر چند همین شعرهای طنز او نیز بر زبان مردم جاری است.
شاید این هم از فراست دهخدا بوده است که شعرهای طنز را به زبان مردم نفرستاده. بلکه مستقیم روی زبان مردم نوشته و بارگذاری کرده است. همانجا که ضربالمثلها از زبان مردم برمیآید، علیاکبر دهخدا، ایستاده بود و در مبدأ ضربالمثل را پروراند و تحویل مردم داد.
ضربالمثلهای پرورانده و گسترانده شده که مخاطب با آن احساس آشنایی میکرد. ضربالمثلهایی که ذاتاً شوخیهای حیکمانهاند.
ارسالالمثلهای پرتعداد شعر پارسی در طی چند سده در شعر دهخدا به «دریافت مثل» تبدیل شد. بیشتر شعرهای علیاکبر …
