پیشگفتار مترجم:
کتاب دومینیک رویار که در سال ۲۰۰۴منتشر شد، پس از کتاب «مگا-استراکچر» رینر بنهام (چاپ ۱۹۷۶)، دومین کتابی بود که دربارهی جنبشهای رادیکال مدرن متاخر منتشر میشد. خانم رویار[۱] اما، به سنت فرانسوی ایتالیایی، نامِ «سوپر آرشی تکتور (اَبَر معماری)[۲]» را بر این گرایش نهاد، تا این نام را در کنار «مگا-استراکچر (اَبَرسازه)» بنهام، برای توصیف گرایشهای رادیکال معماری و شهرسازی مدرن قرار دهد.
کتاب «اَبَرمعماری» غیر از پیشگفتار، سه فصل اصلی دارد:
- معماریِ مصرفگرایی
- اَبَرسازه (مگا-استراکچر): آفرینشِ جهان
- ضدّ-آرمانشهر
دومینیک رویار در این کتاب، بحثِ گرایشِ مصرفگرایانه و لذتگرایانهی معماران دوران اَبَرمعماری را مطرح میکند، و این گرایش را به یک مُد لیبرالیستیِ سرمایه محور نسبت میدهد.
اصطلاحِ احساساتیِ پروژهی رویایی «معماری آینده»، در حدود سال ۱۹۵۸ دوباره ظاهر شد و رگِ آیندهنگرانه و اکسپرسیونیستیِ اوایل قرن را دوباره فعال کرد. اما آیا معماری آیندهای دارد؟ کمتر از یک دهه بعد، معماران باید با یک شعار مخالف روبرو شوند. فرمول هانس هولین[۳]، «آینده معماری» [عکس ۱]، دیدگاه مخالفِ آماتورهایی را دارد که در ساختوسازهای سازه-پلاستیسیته (سازه-پوستهی نرم) به دنبال فُرمهای جدید برای اسکان بشریت هستند. پرسشگری دربارهی «آینده»، به گونهای «کاهشِ» معماری به کارکِردها ترجمه میشود، تقلیلِ معماری به سازهها، به چهرهها، به سطحها، به شبکهها، به اثرات شیمیایی، به نمایشهای هنری، به یک شیئ مصرفی، و به یک فناوری ناب. اما هدف این پویش، ایجاد یک «معماری جدید» نیست، بلکه به سمت تعریف جدیدی تمایل دارد که افقِ آن ناپدید شدنِ معماری همچون یک فُرم، یک حضور، یک نظم، مدت زمان ... و بسیاری …
