تحلیلی بر پیشنهادها و دستاوردهای سیمین بهبهانی برای غزل فارسی: خنده در ذرات باران

در روزهایی نه چندان دور، در عالم خیال، با چوب جادوی کتاب و داستان، دست­ دردستِ جودی ابوت، شاد و سرشار، بالا رفتن از پله‌­های نوجوانی را آغاز کردم. در میانه‌­ی راه، همراه با دزیره و اوژنی‌گرانده ، به کاخ‌­های پُرفروغ و باشکوه اروپا پاگذاشتم. در آن قصرها به دست­‌افشانی پرداختم؛ با آن دامن­‌های­ زیبای زنان دربار اروپا، در باغ و گلشن و سرسراهاشان گشت می‌­ز‌دم‌... که ناگهان دختری جوان، و مانند من پُرشور، در اتاقی از آن قصرهای خیالی را گشود. صدایم زد: هستی مامان …