اَبَرسازهها در زمان خود، همگی ساختمانهای بزرگ بودند - اما همهی ساختمانهای بزرگ آن زمان اَبَرسازه نبودند. اگر یک اثر بزرگ وجود داشته باشد که این تمایز را مشخص کرده باشد، ساختمان مجمع عمودیِ ناسا در کیپ کاناورال، فلوریدا[۱] بوده است (عکس - ۱). اگرچه این پروژه، شامل بزرگترین اتاق یکپارچهای است که تا کنون توسط انسان ساخته شده بود - به اندازه کافی بزرگ بود که آب و هوای خود را درون خود نگه دارد و همچنین موشکهای فضایی مونتاژ شده بر روی فضاپیمای خود به سوی آسمان را در خود نگه دارد- این پرسش علمی که آیا این ساختمان، یک اَبَرسازه است همیشه پاسخ گیج کننده اما قاطع را به همراه داشت که «نه». بنابراین، اَبَرسازهها، ساختمانهای بزرگی از یک نوع خاص بودند، هرچند تعریف آن با دقت کلامی دشوار است. با این حال، در جایی میتوانیم تعریف دقیق ارائه بدیم، یعنی در تعریف یکی از رایجترین نیاکانِ اَبَرسازه: پروژهی قلعهی امپراتورِ لوکوربوزیه، از طرحِ الجزایرِ او در سال ۱۹۳۱. نقاشی معروف برای این پروژه (عکس - ۲)، پرسپکتیو انحنایافته و شتابگیرنده را نمایش میدهد، یک زیرسازهی عظیم و ضخیم، از یک بزرگراهِ برافراشته، همچون یک کتابخانهی غولپیکر از بتن مسلح ساخته شده است که در طبقاتِ آن، ساکنان خانههای دوطبقه برمبنای سلیقه و دلخواه خودشان ساختهاند، طرحهایی که لزوما شبیه سبک کوربو نیست.
این درونمایه، موضوعی نبود که لوکوربوزیه به طور خاص به آن توجه ویژه داشته باشد، اما شامل عناصر اساسی مفهوم اَبَرسازه بود که سی سال بعد ظاهر شد. ارتباطات مشاهدهپذیر بین این نیای آغازین و فرزندانش بسیار اندک بود، با این حال تبعیض بنیادین بین بخشهای ساختوسازهای با تراکم بالا در شهر همچنان پابرجاست: از یک سو، یک قابِ …
