مروری بر یک قرن شعر عاشقانه‌ ایران از ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۹: همه‌چیز با عشق تمام می‌‎شود

عشق در اشعار شمس لنگرودی زیستی شبیه زیست عشق در وجود انسان امروزی دارد. جوانی می‎کند. اشتباه می‎کند، می‎رمد و می‎گریزد، مأیوس می‎شود، به خشم تن می‎دهد و گاهی به سکوت. به پختگی می‎رسد، به شناخت تازه ای دست می یابد، شوریده می‎شود و سرانجام در روزهای ورود به دوران کهنسالی حتی سر به رسوایی می‎گذارد و بی محابا عشق را در سطرهای درخشانش فریاد می‎زند. شمس در جوانی عشق را با دلگیری از معشوق آغاز می‎کند. دلگیری از ذات عشق. این همزمان است با دل کندن شاعر از ساحت مفهومی عشق در شعر کلاسیک. اما روزهای جوانی است و برای بریدن کامل از آن شوریدگی آرکاییک و رها شدن از بار سنگین و دست نیافتنی عشق فرازمینی‌، نیاز به زمان و پختگی بیش‎تری است.

«‌با عشق پارسایی تن را آلودیم‌/ چرا‌که عشق …