قبول نیست ریرا / بیا قدمهامان را تا یادگاری درخت شماره کنیم / هرکه پیشتر از باران به رؤیای چشمه رسید / پریچه بیجفت آبها را ببوسد / برود تا پشت بال پروانه / هی خواب خدا و سینهریز و ستاره ببیند
سیدعلی صالحی مرداد ماه دو سال پیش در گفتگو با ندیم گورسل، نویسندهی ترک، توضیح داد که ریرا همسرش بوده که فوت کرده است. این گفته از آنجا اهمیت پیدا میکند که این نام در تأثیرگذارترین شعرهایش تکرار شده و هویت مستقلی را پدید آورده است. ریرا در آثار صالحی بازنمایی عشق است. عشقی که همواره در زندگی و آثارش حضور داشته و عمری همراهیاش کرده است. او انتشار نخستین کتابهایش را در دههی ۶۰ آغاز کرد اما با چاپ «نامهها» و «نشانیها» در اوایل دههی هفتاد به چهرهای تأثیرگذار در شعر ایران بدل شد و با انتشار کتابهایی همچون «عاشق شدن در دی ماه، مردن به …
