در میان عناوین روزنامههای صبح عراق، خبری از جنگ درج نشده بود، فقط گزارشی به چاپ رسیده بود که نیروی هوایی عراق سیاست بمباران مناطق شمالی را بیوقفه دنبال میکند؛ بمبارانی که از پریروز آغاز شده بود.
اما در پس این گزارش انبوهی از اطلاعات دیگر نیز نهفته است. دیروز ارتش عراق به یکی از سنگینترین حملات خود در طول این چند ماه دست زد. پیش از حملات دیروز، شهر به مدت دو روز با بمبهای متعارف بمباران شد. ظاهراً علی حسن المجید (سمت) میخواسته شیشه ساختمانهای شهر را بشکند، تا امکان مقاومت در مقابل گازهای سمی به حداقل برسد. این حمله ۴۸ ساعت بعد از اینکه آن شهر تحت تصرف نیروهای ایران در آمد، انجام شد.
دیروز ۲۵ اسفند ۱۳۶۶، نیروی هوایی عراق با انواع مواد شیمیایی که آخرین بار در جنگ جهانی اول از آنها استفاده شده بود حلبچه را بمباران کرد.
در طی چند سال و اندی، برای برخی از روزنامههای پر تیراژ خیلی عادی شده عکسهایی را منتشر کنند که پیش از این، به خاطر هولناک بودن و تکان دهندگیِ بیش از حدشان، چاپ نمیشدند. شاید کسی دلیل این تحول را این گونه بیان کند که این روزنامهها به این نتیجه رسیدهاند که حالا بخش قابل توجهی از خوانندگانشان از دهشت و بیزاریهایِ جنگ آگاه و خواهان نشان دادن حقایق هستند. یا اینکه شاید کسی علت را در این بداند که این روزنامهها به این باور رسیدهاند که خوانندگانشان با تصاویرِ خشن خو گرفته و بنابراین حالا حتی برای دیدن عکسهای خشنتر اشتیاق بیشتری نشان میدهند. به نظر میرسد استدلال اول بیشتر آرمانگرایانه بوده و دومی هم بیش از حد بدبینانه.
در این میان اما کیهان کلهر، فراتر از روزمرگیهای غالب، داوطلب روایتِ خاموشیِ شهر میشود. گویی همه روایتگران با صدای آرشهای که روی سیم …
