آی.مینگ پِی[۱]، آرشیتکت مشهور چینیالاصل امریکایی، در تابستان امسال یعنی ماه مه ۲۰۱۹ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.
از سال ۱۹۴۸، که مینگ پِی توسط یک سرمایهگذار املاک و مستغلات بنام ویلیام زکندورف استخدام شد, و هفت سال بعدش، که او دفتر مشاور معماری مستقل خودش را به نام مینگپی و دستیاران تاسیس کرد، تا سال ۱۹۸۳ که جایزهی پریتزکر[۲] را -که کمابیش آنرا همردهی جایزهی نوبل در معماری میخوانند- دریافت کرد، ۳۵ سال فاصله است. با این همه، شهرت جهانی مینگپی شاید به خاطر دو پروژه باشد. پروژهی توسعهی موزهی لوور، و پروژهای که باعث شد فرانسوآ میتران پس از بازدید از آن، کار پروژهی لوور را به مینگپی پیشنهاد دهد، یعنی پروژهی گالری ملی هنر در واشنگتن[۳].
مینگپی در پایان دورهی دبیرستان در شانگهای، تصمیم میگیرد در دانشگاهی در خارج از کشور تحصیل کند. او که فقط هفده سال دارد، در چندین مدرسهی معماری در سراسر جهان پذیرش میگیرد، اما او ایالات متحده را انتخاب میکند و پذیرش دانشگاه پنسیلوانیا را میپذیرد. این انتخاب به دلیل علاقه او به برنامهی آموزش معماری آن دانشگاه و همچنین علاقهی وی به سینمای هالیوود است.پِی مجذوب سبک زندگی دانشگاهیای است که در فیلم های بینگ کراسبی[۴] مانند «خوشیهای دانشگاه[۵]» (۱۹۳۳) بازتاب یافته است. او زندگی دانشگاهی غربی را چنین میبیند، که به نظر میرسد بیشتر از تفریح و سرگرمی ساخته شده است، که می داند در چین اینگونه نیست.
برای مسافرت به دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا از شانگهای چین، مینگپی سفری بیش از ۱۲۰۰۰ کیلومتری را آغاز میکند. او با کشتی تا سواحل غربی سفر میکند و در بندر رئیس جمهور اس.کولیج در سان فرانسیسکو پیاده میشود، و سپس با قطار به …
