در دورانی که آموزش معماری در ایزان صرفا از طریق آموزش سنی استاد- شاگردی بود (آموزشی که استاد گنجینهای از تجربیات خود را به صورت عملی و سینه به سینه به شاگردش منتقل میکرد)، اولین اقدامات برای آموزش معماری به صورت آکادمیک به عنوان شکل دهنده سیستم آموزشی کنونی، از اهمیت بسیاری برخوردار است. اتفاقاتی که منجر به شکل گیری آموزش دانشگاهی گردیده و با تاسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۹ (با اقتباس از الگوی آموزشی بوزار فرانسه مبتنی بر طراحی معماری و سیستم کار آتلیه ای) همچنان در حال تحول میباشد.
اولین اقدام در زمینهی آموزش معماری
انگیزه اعزام نخستین گروه از ایرانیان برای تحصیل در اروپا ناشی از تمایل دو جانبه ناپلئون و فتحعلیشاه برای تحکیم پیوندهای دیپلماتیکشان بود که در قالب پیشنهاد فتحعلیشاه به ژنرال گاردان برای اعزام پسران هفت تا هشت خانواده سرشناس ایرانی برای تحصیل در فرانسه مطرح شد. این طرح هرگز به اجرا در نیامد چراکه مناسبات ایران و فرانسه رو به تیرگی رفت.
در ادامه دستور آموزش یک گروه نخبه در موضوع های مرتبط با امور نظامی (هندسه و نحوه ساختن قلعه ها) زیر نظر افسر فرانسوی از اقدامات اصلاحی زمان عبای میرزا در دوره قاجار بود.
دو سال پس از امضای پیمان دوستی مقدماتی میان ایران و انگلستان در سال ۱۸۰۹ میلادی میان عباس میرزا و سرهارفورد جونز توافقی در زمینه اعزام تعدادی از دانشجویان ایرانی به انگلستان صورت گرفت و سر هارفورد جونز با فرستادن دو دانشجو با نام های محمد کاظم پسر نقاش باشی عباس میرزا و حاجی بابا افشار (میرزا بابا افشار) پسر یکی از افسران عباس میرزا برای فراگیری رشته های نقاشی و طب در انگلستان موافقت کرد .
تحصیلات این دو تن در ایران به صورت مکتبی بود و آنان فاقد مدارک کافی برای ورود …
