غزل، قالب شعری آشنای ما ایرانیها، بهرغم فرازونشیبهای بسیار، هنوز در فهرست محبوبترین قالبهای شعری فارسی است؛ هم میان شاعران و هم میان مخاطبان جدی شعر. هنوز در ذهن بسیاری از ایرانیها شعر معادل و مترادف غزل مینشیند بهطوریکه وقتی به شعر فکر میکنند دوسه بیتی از غولهای غزل فارسی را به یاد میآورند. اینکه اقبال بلندِ غزل از ره امکاناتی است که این فرم را پیشروی شاعران میگذارد یا به خاطر مضمون تغزلی موردپسند روح و روان ایرانیست، محل بحث است. علاوه بر این اجماعنظری میان غزلپردازان و غزلشناسان و اساتید ادبیات و شعر پیرامون اینکه اساساً دلیل ادامهی حیات این فرم از شعر کلاسیک در روزگار ما، مرهون تلاشها و خلاقیتهای فردی قلههای غزل است یا اتفاقاتی سیاسی-اجتماعی و برخی جریانهایی که پروژهی رفرم در غزل را کلید زدند، وجود ندارد. برای وارسی بخشی از این تئوریها و نظرات موجود در این بحث، و تبیین دیگر دلایل ماندگاری غزل تا عصر امروز، میزگردی با حضور عبدالجبار کاکایی، شاعر و ترانهسرا، امیرحسین ماحوزی، استاد زبان و ادبیات فارسی و پوریا سوری، شاعر و روزنامهنگار برگزار کردیم. در این میزگرد که در دفتر نشریه برگزار شد، از نوآوریهای غیرارگانیک و مصنوعی در غزل انتقاد شد و گفته شد که غزل امروز در نوعی فقر معنا و اندیشه دستوپا میزند. همچنین مهمانان در خلال برشمردن برخی از نوآوریهای شاخص غزل معاصر، راه نجات این قالب را اتصال به متون کلاسیک و غزلپردازان کهن دانستند. در ادامه گزارش این میزگرد را میخوانید.
تاریخ شعر و ادب ایران نشان میدهد که در میان قالبهای شعر کلاسیک مثل مثنوی، قطعه، قصیده، رباعی و دوبیتی، این غزل است که توانسته بهعنوان قالبی پرطرفدار، در بین قالبهای …
