بعد از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، چیزی که به جا مانده بود ویرانی، فقر، شكست و یأس و نومیدی در سراسر جهان بود. با آن كه جنگ تمام شده بود؛ اما هنوز مجروحان فراوانی در آسایشگاهها و بیمارستانها بستری بودند و بسیاری از آنان دچار مرگ زودرس میشدند.
بیتحركی ضربه بزرگی به مصدومین جنگ زده بود و نقشی اساسی در تخریب روحیه آنان ایفا كرده بود. بدون شک در آن روزها ناامیدترین مردم كسانی بودند كه زمانی همانند انسانهای دیگر فعالیت میکردند؛ اما با از دستدادن عضوی از اعضای بدن خود، شرایط حضور در بسیاری از فعالیتهای اجتماعی از جمله مسابقات ورزشی را از دست داده بودند.
شرایط روحی این افراد و برگزاری المپیك، ایده جالبی را در ذهن یك روانشناس پدید آورد.
تیراندازی در بیمارستان
«لودویگ گاتمَن» روانشناس بیمارستانی كوچك در «استوك مَندویل» با تحقیقاتی كه به عمل آورده بود به این نتیجه رسید كه با ورزش میتوان با پیری و مرگ زودرس مبارزه كرد و آنها را عقب انداخت. گاتمن ورزش معلولان را با تمرینات تیر و كمان در محوطه كوچك بیمارستان خود آغاز كرد. تاثیر این تمرینات در بین معلولان جنگی كاملا مشهود بود و به این ترتیب گاتمن تصمیم گرفت طرح خود را توسعه بدهد.
او با خود فکر کرد که چرا این رقابتها برای تمام معلولان برگزار نشود؟ تمام معلولان کشور بریتانیا؟ یا اصلا برای تمام معلولان سراسر دنیا؟

ویلچررانی در المپیک
با …