احمد شاملو در میان شاعران ایران در دورۀ تجدد ادبی چهرهای بسیار استثنایی بهشمار میرود. برخی از دلیلهای این استثنا از این قرار است:
نخست اینکه او شاعری انسانگراست. به این معنی که چهارچوبهای فکر و گرایش انسانی از نخستین شعرها تا پایان زندگی در شعرش حضور دارد.
دوم آنکه او شاعری باورمند به سوسیالیسم و چپگرایی است. شاملو با آنکه مدتی پس از واقعۀ بیستوهشت مرداد ۱۳۳۲ از تکاپوی سیاسی کناره گرفت، اما آرمانهای جهانی سوسیالیستی همواره به صورتهای مختلف در شعرش حضور دارد. به احتمال زیاد، در زمانهای که جنگ سرد در آن رواج داشت (پس از جنگ جهانی دوم تا هنگام فروپاشی اتحاد شوروی …
