پررنگ شدنِ عنصر خیال و احساس در زبان به همان اندازه كه بر طربناكی و شورانگیزی شعر میافزاید، ممكن است جهانش را از واقعیت و امور روزمره دور كند و امكان حضور مصداقهای عینی را به حداقل برساند. همچنین مواجههی بلاغی و زیباشناسانه با واقعیت، ممكن است آن را اغراقآمیز یا فروكاسته جلوه دهد. مهمترین انگیزه برای طرح ایدهی پایانِ شعر، رویكرد تجریدی شعر در مواجهه با واقعیت بوده است؛ بهخصوص در رابطه با رنجها و فجایع بشری. اما شعر با نزدیك شدن به جزئیات زندگی و بازآفرینی واقعیت و …
این نوشته را پسندیدی؟
اطلاعات چاپ
این نوشته در شماره ۱ مجله وزن دنیا (خرداد ۱۳۹۸) منتشر شده است.