ولگرد تنها نیست
با او گرسنگی و تنهایی
در شهر شب یارند
بادیهنشین
عصیان و نفرت و مرگاندیشی و هیچانگاری؛ هیچکدام، بهرغم اجتماعشان در کالبد یک نفر، در حکم توصیفاتی نیستند که بتوان در گسترهی «ما»ی کثیر فرهنگ و هنر و ادبیات ایران تنها به نام «هوشنگ بادیهنشین» الصاقشان کرد. به همین دلیل است تحقیقاً که یدالله رویایی در مقدمهای که بر کتابِ «ای تاریخ ما را به یاد داشته باش» مینویسد، دست سوی پل ورلن فرانسوی مییازد و با وامداری از او و کتاب معروفشpoetes maudits، دوست فقید سالهای جوانی خود را «شاعر نفرینی» میخواند. کسی که انگار هیچگاه در عمر شاعریاش …
