در چند شماره پیش از این، درباره «واقعنمایی» در داستان نوشتم و گفتم اگر در پرداخت حوادث داستانی بیش از اندازه بزرگنمایی کنیم و تمام بدبختیهای دنیا را بر سر آدمهای داستان بریزیم، داستانمان از واقعیت فاصله میگیرد و باورپذیری آن نزد خواننده کم میشود. این توصیه در «شخصیتپردازی» هم کاربرد دارد.
بعضی از نویسندگان، بهویژه نویسندگان تازهکار یا نویسندگان داستانهای کممحتوا و عامهپسند، شخصیتهایی خلق میکنند که باورپذیر نیستند؛ یعنی رفتار آدمهای داستان با …
