با احترام، اهدا به: دکتر سجاد آیدنلو
الف) یدالله امینی (متولد حدود سال ۱۳۰۵، شاهیندژِ آذربایجان غربی) که در دهم آذر ۱۴۰۱ در تهران زندگی را بدرود گفت، از شاعران توانا و سرشناس عصر ما محسوب میشود. از او، که به سبب نام شعریاش به «مفتون امینی» شهره بود، در شعر سنتی و شعر نوسنتی و شعر نو آثار متنوع و مختلفی بهویژه از حدود دههٔ ۱۳۳۰ به بعد به یادگار مانده است. بهندرت تذکره و منتخب و تاریخی از شعر ایران بهویژه پس از دههٔ ۱۳۴۰ منتشر شده که از نام و یاد و آثار او تهی بوده باشد. او ابتدا در شعر سنتی بهویژه غزل طبع آزمود، سپس به حیطهٔ شعر نوسنتی یعنی دوبیتهای پیوسته (چهارپاره) و برخی ترکیببندها و مسمطهای رایج در عصر تجدد وارد شد، بعد از آن به صف شاعران نیمایی پیوست، و سرانجام از نیمهٔ دوم دههٔ ۱۳۶۰ به گروه سپیدسرایان ملحق شد. البته، او از سرایش شعر به زبان ترکی آذربایجانی هم به غفلت نگذشته است.
ب) دربارهٔ سرودههای او در دهههای ۱۳۳۰-۱۳۹۰ بررسیها و تحلیلهای مختلفی به قلم محققان و منتقدان و ادیبان و شاعران نوشته شده است. صاحب این قلم هم، که یکی از دوستداران و قلمزنان بیملال شعر است، در چند مقالهٔ مختصر خود به شناخت و تحلیل جنبهها و نمونههایی از سرودههای وی از منظر سنتگرایی، نوگرایی، طبیعتگرایی و حکمتاندیشی در قالبهای نوسنتی و نیمایی و سپید پرداخته است (ر.ک: «با خوشههای دستچین از باغ»، صص ۱۸-۲۱؛ «بدرود با واپسین بازمانده از نسلی طلایی»، صص ۲۱۷-۲۲۰؛ «شعر غنایی در پرتو طبیعت و حکمت»، صص ۱۴۰-۱۴۴). علاوه بر این، افتخار داشتهام که از اواخر دههٔ ۱۳۷۰ به بعد، بارها در نشستهای ادبی و چند بار نیز در خانهٔ این شاعر ارجمند در مجتمع گارنیِ خیابان شهید خُدّامی در بالای میدان ونک …
