یونانیان در تمرینات ورزشی ژیمناسیک دائما با بدنهای برهنه مواجه بودند و ظاهرا نیاز کمتری به مدلهای حرفه ای داشتند. اما کیفیت بالای آثار هنری در یونان، نشانگر مطالعهی مداوم طبیعت است. برهنگی وجه بسیار مهمی از هویت مردان طبقهی خواص در یونان بود. برهنگی در جامعهی یونان، ورزشکار یا متمول بودن را نشان میداد و روشی بود که یونانیان باستان خود را از خارجیان بربری که تحت تسلطشان بودند، متمایز می کردند. رومیان و یونانیان به کرات از بدنهای آرمانی و زیبا برای نشان دادن خدایان و قهرمانان بهره می بردند. استفادهی گسترده از مدلهای زنده، به قرن پنجم پیش از میلاد در یونان باستان برمی گردد که بعدها به عنصری کلیدی در تاریخ هنرغرب بدل شد؛ والریوس ماکسیموس داستانی دربارهی زئوکسیس - نقاش یونانی اواخر سدهی پنجم پیش از میلاد- نقل می کند که پنج تن از زیباترین دوشیزگان کروتون را برای نقاشی از هلن به او پیشکش کرده بودند و او برای به تصویر کشیدنِ یک بدن آرمانی، همزمان از هر پنج مدل استفاده کرده بود. تاثیرگذارترین اثر هنری از مدل برهنهی زن نیز در قرن چهارم پیش از میلاد و در یونان باستان خلق شد؛ پراکسی تِلِس مجسمه ساز مشهور، مجسمه ای از آفرودیت الههی عشق در معبد نیدوس ساخت که در حال بیرون آمدن از حمامش بود. پلنی نقل می کند که ائوپومپوس به لیسیپوس توصیه کرده است که « بگذار طبیعت مدل تو باشد و نه یک هنرمند دیگر.» او با این جمله سعی داشت توجه لیسیپوس را به جای کارش به مدلهای زنده معطوف کند و در عین حال می توان فهمید که استفاده از مدلهای زنده برای مجسمه های یونانی و رومی تا چه حد متداول بوده است. همچنین برخی از مدلهای معروف آن دوران همچون فرین زیبا، برای مجسمه ها و نقاشیهای بسیاری ژست گرفته بودند.
آتلیه …
