در این مطلب سعی می شود تا روندی نا معمول تر را در بررسی یک نمایشگاه خاص طی کرد. از این رو ابتدا بر آنیم تا به وسیله خود آثار به تجارب زیستی هنرمند و رگه های این تجارب در روند خلق آثار برسیم و در واقع سعی بر آن ست که به عنوان یک مخاطب به تماشا نشسته، با خود آثار روبرو شویم، تا هر اثر بیانی از خود و هنرمند باشد، در مقابل آنچه معمول است که هنرمند بیانش را در قالب کلمات همراه اثر می آورد. این تجربه ی مستقیم بین اثر و مخاطب است. در حقیقت بدون در نظر گرفتن آنچه از مریم عابدی به عنوان هنرمند آثار باید دانست می توان اثار او را به تماشا نشست و در مکاشفه ای کم قضاوت تصویری از ارتباط اثر با تجربه زیستی هنرمند با چاشنی از مطالعه ی پدیدارشناسی از آثار وی ارائه کرد. برای نیل به این هدف به این نخواهیم پرداخت که سوابق آموزشی و هنری او چه بوده و مستیقم از بررسی آثار، به آنچه او و هنرش ترسیم می کند خواهیم رسید.
درباره ی نمایشگاه مریم عابدی شاید باید ابتدا گفت این نمایشگاه چه چیزی نیست! در برخورد نخست با عنوان و اطلاعات نمایشگاه بهمن ماه عابدی، در گالری ایرانشهر«رگ چین آثار نقاشی مریم عابدی»، اینگونه برداشت می شود که مخاطب با آثار نقاشی روبرو خواهد شد. اما به محض ورود به نمایشگاه چندین وجه در آثار او خود نمایی می کند و در نهایت می توان استفاده از چند رسانه همراه با همنشینی همزمان چند هنر در آثار او به وضوح دید. در این رویکرد تبدیل مدیوم های ثابت شده و معمول به فرم های دیگردیس شده برای بیان مورد استفاده بوده، شاید هنر در عصر ما دیگر لزومی به بودن در یک مدیا خاص و ثابت شده ندارد برای بیان هنری می توان به باز آفرینی اثر، مفهوم یا رسانه پرداخت و از تمام امکان هنر بهره جست.
نمایشگاه نقاشیهای مریم …
