«یک جامعهی جهانی باید متعاقبا یک زبان تجسمی بین المللی، ساده، زیبا و قابل قبول داشته باشد. چه بهتر اگر توسط همه استفاده شود»
نمایشگاه ویکتور وازارلی در مرکز ژرژ پمپیدو پاریس با این جمله از او بر روی آخرین دیوارش تمام میشود تا یادآوری نهایی از اهداف و نظرات او باشد. اما اگر نام وازارلی همچنان یادآور آثار رنگارنگ و خطای دید است , بدین معناست که با گذشت بیست سال از مرگ او کار و منطق کارهایش به خوبی درک نشده یا نادیده گرفته شده است .این نمایشگاه بزرگ در پنج سالن و هفت بخش، آثار او را در یک شمای کلی به نمایش میگذارد. نمایشگاه از طریق مجموعهای استثنایی شامل حدود هشتاد نقاشی، یک دکوراسیون معماری و یک مجموعه ی بزرگ از آثار و کارهای متنوع او در هر گوشه و کنار، سعی در معرفی واقعی و همه جانبهی هنرمند دارد؛ بر خلاف بسیاری از نمایشگاهها که تنها به نمایش آثاری از وی که در جامعه ی هنری به عنوان اثر هنری والا پذیرفته شده هستند علاقه و توجه نشان دادهاند.
نمایشگاه وازارلی در پمپیدو پاریس عکس: کیمیا پیشدادیان، تابستان ۲۰۱۹
این نمایشگاه سعی در نشان دادن منطق آثار وازارلی دارد.ما با دو وازارلی روبرو هستیم : ویکتور وازارلی به عنوان وارث تاریخ آوانگاردهای نیمه اول قرن بیستم و به ویژه باوهاس، که با جدیت و قاطعیت سعی در سکولاریزه کردن هنر داشت و میتوان گفت این تلاش او برای تعریف کردن مفاهیم در طراحی و تولید نقش عمدهای در گسترش هنر در جامعه بازی کرد .
همزمان , دیگر وازارلی , در بخش عظیمی از کارهایش، فرمها را به شکلی توسعه داده است که به چشم بیننده بسیار جذاب تر ازنوع متداول نقاشی های انتزاعی هستند و به خاطرهمین بخش از آثارش است که او در تاریخ هنر به عنوان پدر هنر …
