مدتی پیش، ویدئویی از علی دایی و عادل فردوسیپور در فضای مجازی منتشر شد که در اتومبیل مشغول گفتوگویی صمیمانه با یکدیگرند. در جایی از این گفتوگو، دایی در حال رانندگی به فردوسیپور میگوید که هر دو دخترش زبان انگلیسی را خیلی خوب بلدند، و دختر کوچکش آلمانی را هم شروع کرده است، اما خیلی آن را دوست ندارد و بهجایش عاشق این است که کرهای یاد بگیرد. فردوسیپور با تعجب میگوید «نه بابا! بهخاطر این گروههای موسیقی؟»، و بعد با تردید، گویی که چیزی از آنها به گوشش خورده است، اما توجهش جلب نشده، از گروهی به اسم بیتی -و بعد از کمی مکث- اس نام میبرد. بعد از این، آنها با ترکیبی از احساس نوستالژی، افسوس و خنده از سرگرمیهای دوران کودکی خودشان میگویند و از تفاوتهای نسل جدید و فهمناپذیربودن علایقشان حرف میزنند.
آنچه در این مکالمۀ کوتاه میان این دو چهرۀ بسیار مشهور میگذرد خلاصهای است از هراس اخلاقی فراگیر و شرمآلودی که همۀ ما آدمهای بالای بیست سال از محبوبیت انفجاری گروههای موسیقایی کرهای احساس میکنیم. آن «چیز نفهمیدنی» در موسیقی کرهای چیست که نوجوانان را شیفتۀ خودش میکند، اما ما به آن راهی نداریم؟ این نوشته تلاشی است برای معرفی اجمالی پدیدۀ «کیپاپ» برای آدمهایی مثل من که، پیش از این، فقط شنیدهاند که گویا گروهی هست به اسم بیتی ... اس؟
احتمالاً اولین قدمْ دانستن چند «نام» است. از مشهورترینِ آنها شروع کنیم: «بیتیاس» یک گروه موسیقی پاپ پسرانه است که از سال ۲۰۱۳ شروع به کار کرده است. هفت عضو رسمی دارد که کیم نامجون یا «آر اِم» رهبر آنهاست. درمقابل، جانگکوک جوانترین عضو گروه است. جانگکوک در کنار تهیونگ، دیگر عضو بیتیاس، احتمالاً مشهورترین ستارههای موسیقی کرۀ جنوبی در …
