آتلانتیک — آشپزی، بافندگی، پازل. سرگرمی [۱] درمان ویروس کرونا نبود، اما بهمدت کوتاهی انگار میتوانست رکودِ اضطرابآورِ زندگی در دوران همهگیری را درمان کند. زمان بهنحو ناراحتکنندهای فراوان شده بود، اما ما نهایت تلاشمان را کردیم تا از سقوط به ورطۀ بطالت و یأس حذر کنیم. مقالههایی که قرار بود تسلیبخش باشند پیشنهاد میکردند که جستوجو برای فعالیتی جدید میتواند به کاهش استرسی که مردم احساس میکنند کمک کند: بله، ما داریم فاجعهای را از سر میگذرانیم که یک بار برای هر نسل تکرار میشود، اما تا حالا سعی کردهاید نان بپزید؟
مطالعهای غیرعلمی دریافت که ۵۹ درصد از آمریکاییها در دوران همهگیری سرگرمی جدیدی را شروع کرده بودند. مردم آنقدر پختوپَز کردند که آرد تمام شد. تاحدی بهلطف رونق پروژههای خودت انجام بده، قیمت چوب خام بالا رفت.
البته، روزهای اولِ همهگیری روشهای محبوب دیگری برای گذران وقت وجود داشتند، مثل بازی انیمال کراسینگ، ترتیبدادن ساعتهای شاد در زوم و تماشای تایگر کینگ. اما همۀ ما بهنوعی میدانستیم که انتخاب یک سرگرمی بهنوعی بهتر از اینقبیل کارهاست. آن اخلاق کاریِ پروتستانی که اساس فرهنگ آمریکایی است کار را از لحاظ اخلاقی فینفسه خوب میانگارد، خواه پشت میزتان کار کنید یا در مزرعه، یا نواختن آهنگ «واندروال» [۲] را از روی تَبلِچِر [۳] یاد بگیرید. برعکس، هر زمانی که بدون بازده بگذرد تلف شده است.
استیون ام. گِلبِر، مورخ و نویسندۀ کتاب سرگرمی: فراغت و فرهنگ کار در آمریکا [۴] به من گفت «سرگرمی هالهای از خوبی، سودمندی، تناسب و بهلحاظِ اجتماعی موردتأییدبودن را به خود میگیرد. کاری که بایسته است -کلمۀ درست اینجا بایسته است- انجام دهید. و اگر یکی از آن آدمهای بیکارهای …
