مارلون براندو که در سالهای پایانی عمرش به یکی از چاقترین و درعینحال عجیبترین شخصیتهای جهان تبدیل شد، رفتارش در اواخر زندگی تقریباً بر استانداردی که او در سالهای جوانی برای بازیگران پس از جنگ تعیین کرده بود، سایه انداخت. اما براندو در دوره طلاییاش، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۲، خود را بهعنوان بزرگترین بازیگر سینما معرفی کرد. با فیلم مردان (۱۹۵۰) که درباره سربازان قطع نخاعی بود، اولین تجربه سینمایی خود را رقم زد. پسازآن، تئاتر را رها کرد تا تعدادی از بینظیرترین، پرشورترین و پیچیدهترین نقشهایی را که یک بازیگر بر پرده سینما به تصویر کشیده بود و تا آن زمان دیده شده بود، ارائه داد. فقط به فهرست فیلمهایی که در اوایل دهه۵۰ بازی کرد نگاه کنید؛ اتوبوسی به نام هوس …
