صدایی در گوش ما شبانهروز زمزمه میکند که «خانهای بخر، کاری بکن کارستان، زندگیات را بساز، بهدنبال خوشبختی باش». و تقریباً همهمان گوشبهفرمانِ این صداییم. اما پس از چند سال به درهای عمیق پرتاب میشویم: کارنامۀ موفقیتهایمان را که بالاوپایین میکنیم تنها چیزی که به چشم میخورد پوچی است. یا تا پایان عمر در این دره میمانیم یا، به قول دیوید بروکس، از کوه دومِ زندگیمان بالا میآییم، آنجایی که زندگی دوباره معنا میشود. بروکس در کتاب جدیدش توضیح میدهد که چگونه زندگی در کوه دوم ما را متحول میکند.
نیویورک تایمز — بسیاری از کسانی که مورد تحسین من هستند زندگیشان شبیه دو کوه بوده است. از تحصیل فارغ شدند، کارشان را شروع کردند، خانواده تشکیل دادند و کوهی که تصور میکردند باید از آن بالا بروند را شناختند: میخواهم کارآفرین، پزشک، یا پلیس بشوم. کارهایی را کردند که جامعه ما را به آنها تشویق میکند: مثلاً تأثیری ماندگار از خود به جا بگذار، موفق شو، خانهای بخر، خانوادهای بساز، دنبال خوشبختی باش.
افرادی که روی کوه اول هستند وقت زیادی را صرف مدیریت شهرت و اعتبار خود میکنند. میپرسند: مردم چه فکری راجع به من میکنند؟ رتبهام کجاست؟ تلاش میکنند پیروزیهایی به دست آورند که «من» از آنها لذت میبرد.
فرهنگ فردگرایانه و شایستهسالارِ [۱] ما نیز بهشدت در شکلدادن به این سالهای پُرجنبوجوش نقش دارد. افراد با این پیشفرض کار میکنند: میتوانم خودم را خوشبخت سازم. اگر مزیتی به دست آورم، وزن بیشتری کم کنم، این تکنیک خودسازی را انجام دهم، احساس خرسندی حاصل خواهد شد.
اما در زندگیِ کسانی که دارم راجع به ایشان حرف میزنم -کسانی که واقعاً تحسینشان میکنم- چیزی اتفاق افتاده که در این زندگیِ خطی که …
