افرادی هستند که فقط سبزیجات میخورند، با دوچرخه سفر میکنند یا لباسهایی میپوشند که صددرصد از الیاف طبیعی است. این افراد بر این باورند که این رویه حیاتی پاک، خالص و اخلاقی برایشان به ارمغان میآورد و جهان جای بهتری برای زیستن میشود. اما، الکسیس شاتوِل، نویسندۀ کتاب علیه پاکی: اخلاقیزیستن در زمانهای مخاطره، نظر دیگری دارد. او میگوید تمرکز بر حفظ معصومیت و خوبی خود نهتنها به حل مشکلات دنیا کمک نمیکند، بلکه نتیجۀ منفی به بار میآورد.
آتلانتیک — کسی که در این جهان زندگی میکند، بهطور قطع، آسیب و زیان به بار میآورد.
محیطزیست را در نظر بگیرید. حتی اگر شما فقط سبزیجاتی را بخورید که در باغچۀ خودتان پرورش میدهید و فقط به جاهایی سفر کنید که با دوچرخه یا پیاده میتوانید به آنجا بروید، اگر باوجوداین شما از نیروی برق استفاده میکنید، یا آشغال دور میریزید، هنوز هم بهنوعی در حال کمک به نیروهای مولد تغییرات اقلیمی هستید.
باوجوداین، مردم هنوز با راهکارهایی اغوا میشوند که به آنها نوید پاکی(۱) میدهند. این یک رژیم غذایی است که بدن شما را «پاک» و «عاری از سم» نگاه خواهد داشت (حال مراد از «سموم» هرچه میخواهد باشد). اینها لباسهایی هستند که با پوشیدنشان به سنتهای کاری نادرست کمک نخواهید کرد، این یک فلسفۀ سیاسی است که از نظر اخلاقی صددرصد درست است.
الکسیس شاتوِل در کتاب خود با عنوان علیه پاکی: اخلاقیزیستن در زمانهای مخاطره(۲) استدلال میکند: «پاکیِ فردی، برای پروژههای مشترکِ زندگی بر روی زمین، بهطور همزمان نامناسب، ناممکن و از نظر سیاسی خطرناک است.» او میگوید که تمرکز بر حفظ معصومیت و خوبی خود نهتنها به حل مشکلات دنیا کمک نمیکند، بلکه نتیجۀ منفی به بار میآورد.
او مینویسد، …
