کامنویل — سوگواری برای زندگی هر انسانی که به بزرگسالی میرسد مهم است. چون زندگی هر آدمی در بزرگسالی تحت تأثیر فقدانِ ناگزیر و بیبازگشتِ همۀ چیزهایی است که در شکوفایی آنها نقش داشته: عشق، سلامتی، معنا، خوشبختی، موفقیت، ثروت، زیبایی و درنهایت، خود این زندگی. پاسکال مینویسد: پردۀ پایانی، هرقدر هم که بقیۀ نمایش زیبا باشد، خونبار است و پایان همیشه یکسان است: گور. وضعیت وقتی بدتر میشود که بدانیم گور دهانش را نهفقط برای شما، بلکه برای همۀ افراد و همۀ چیزهایی که تابهحال دوست داشتهاید باز میکند. مسیحیان و برخی دیگران امید را چون مایۀ تسلی در اختیار دارند، اما باز هم فقدانها ناگزیرند و سوگواری از معدود کارهایی است که میتوانیم در مواجهه با آنها انجام دهیم -شاید تنها کاری که با آن فقدانها رویارو میشود.
اما سوگواری دقیقاً چیست و درست انجامدادن آن چطور به یک زندگی کاملاً انسانی کمک میکند؟ اینها پرسشهای خوبیاند که بهندرت به آنها پرداخته میشود. جاناتان لیر، در تصور پایان: سوگواری و زندگی اخلاقی، به شیوهای آموزنده و به زبانی خوش و روشن به همین پرسشها پرداخته است. لیر، که از دهۀ ۱۹۹۰ در دانشگاه شیکاگو تدریس کرده است، بهوفور دربارۀ جنبههای اساسی زندگی انسان نوشته است، ازجمله دربارۀ امید، عشق، بیماری و آیرونی، و کسانی که بیشترین کار را راجع به آنان انجام داده عبارتاند از ارسطو، سقراط، افلاطون، فروید، کیرکگور و ویتگنشتاین. دغدغۀ او همیشه تاروپود زندگی انسان بوده است: چگونه بافته میشود، چگونه از هم میگسلد، محاسن اصلیاش چیست. او در پی این است که بفهمد چگونه باید زندگی کنیم، و درمورد این پرسش، او یکی از باهوشترین راهنمایان ماست.
لیر پیشتر در کتاب خوشبختی، مرگ و …
