آتلانتیک — در پاییز سال گذشته و وقتی کانیه وست[۱] از چشم اکثر مردم افتاد، من و دوستانم خیلی اوقات از جدیدترین حرفهای شوکهکنندهای که میزد حیرت میکردیم و کلیپهای حرفهای قبلیاش را دستبهدست میکردیم که، نظر به این سخنان جدید، بهشدت بودار و مشکوک بودند. یک نمونه از چنین حرفهایی این بود که «من اهل کتاب نیستم». این را هنگام انتشار کتاب خودش با عنوان ممنونم و خواهش میکنم[۲] در مصاحبهای گفته بود. در ادامه گفت «افتخار میکنم که کتاب نمیخوانم». این سخن به نظرم یکی از نگرانکنندهترین حرفهایی است که تا کنون زده است. سخنان یهودیستیزانه و مشخصاً زنندۀ وست انتقاد جهانیان را برانگیخت که واکنشی بحق بود، اما موضع کتابستیزانۀ او از این جهت نگرانکننده است که هم چیزهایی را دربارۀ شخصیت خودش نشان میدهد و هم دربارۀ منش خودپسندانه و خودخواهانۀ فرهنگ امروزی.
ما در طول تاریخ هیچگاه به این حجم از دیدگاهها و اندیشهها و اطلاعات دسترسی نداشتهایم. بخش زیادی از آن جذابیتی زودگذر دارد اما درنهایت بیاهمیت است و نباید آن را با تخصص اشتباه گرفت، چه رسد به حکمت. این را عموم میدانند و از آن سخن میگویند. امروزه از یک سو میتوان بهراحتی از هر چیزی اطلاع یافت و به اطلاع دیگران هم رساند و، از سوی دیگر، موفقیت در یک عرصه بهراحتی به شبهمرجعیت در هزارویک عرصۀ دیگر تبدیل میشود. این دو عامل دست در دستِ تمایل سنتی آمریکاییها به …
