کتاب راز خانه شکیب

«راز خانه شکیب» نام رمانی از ابراهیم مهدی‌زاده( -۱۳۳۲)، نویسنده ایرانی است. در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «نشسته بودی آن‌جا. درست روبروی خاله‌مریم، کنار درخت یاس که روی لبه بام چتری زده بود. اتاقی که درخت یاس روی بامش خوابیده بود، اتاق دایی‌یوسف بود. پنجدری قدیمی با درهای سای هندی و چندل‌های کلفت و محکم مال زنگبار و ملیبار. حیاط سنگفرش و تمیز بود. دور حیاط اتاق بود. همه پنجدری و ارسی‌دار. درست وسط هر پنجدری باغچه کوچکی بود که درخت گل کاغذی از آن سر بالا می‌کشید و روی معجرهای بام چتر می‌گستراند. کاسه انار دانه‌شده توی دامنت بود؛ چیزی که همیشه حسرت مرا برمی‌انگیخت. به هیچ‌جا نگاه نمی‌کردی. انگار پشت ابرها بودی. فقط دست‌های کوچکت میان کاسه لعابی می‌گشت و یک دانه انار میان دندان‌های سفید و براقت می‌گذاشتی و تا آن را له کنی، جانم را به لبم می‌رساندی. بزاق دهانم از لب و لوچه‌ام پایین می‌ریخت. بی‌بی شاه کنار حوض نشسته بود و ظرف‌ها را با سبوس و خاک اره می‌شست. آب حوض شور بود، مثل نمک، با کمی بوی زهم ماهی. یادت که هست؟ حوض بزرگ بود و پله پله. پله اول یک‌متری، دوم نیم‌متری، سوم نصف دوم و دست آخر گود اصلی که خیلی عمیق بود و لیز. کنار حوض چاه بود با منجنیق و بکرک چوبی مال بمبئی و طناب دست‌ساز کلکته. وقتی بی‌بی‌شاه آب می‌کشید صدای غژغژش توی حیاط می‌پیچید. تنها که بود می‌خواند: ننه هدم هدم لگد زده زیر دندم پاشم درو ببندم تا باد نزنه زیر دندم آهای هل هلیو، آهای تل تلیو، کجایی چرا نمی‌آیی؟ و با خودش می‌خندید. آقاجان می‌گفت: «سیاه‌ها همیشه یه چیزشون می‌شه. » و تو بودی که سؤال می‌کردی: «چه چیزشون می‌شه؟»