کتاب نه؛ کلمه تلخ دوحرفی

کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی اثری از زهرا مسعودی است که در انتشارات پارسیان البرز منتشر شده است. او در این کتاب با زبان ساده، راهکارها و تمرینات مؤثر برای نه گفتن و نه شنیدن و شناخت حقوق انسانی خود را در اختیار مخاطبانش قرار می‌دهد.

درباره کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی

نه، کلمه‌ای است که عموما به نام کلمه‌ای تلخ شناخته می‌شود. همه ما خاطراتی بد از دورانی داریم که نه شنیده‌ایم و دلمان شکسته است. از طرف دیگر، نه گفتن هم گاه چنان سخت می‌شود که احساس می‌کنیم در شرایطی سخت گرفتار شدیم و کاری از دستمان برنمی‌آید. 

اغلب از ما می‌خواهند که تلاش نکنیم تا دیگران را راضی کنیم. برای دل خودمان زندگی کنیم و محکم و مقاوم در برابر تمام کسانی که به ما زور می‌گویند، ایستادگی کنیم. اما این اتفاق تنها زمانی رخ می‌دهد که ما حقوق اولیه خود را بشناسیم و نه گفتن را هم به عنوان یک حق طبیعی خود پذیرفته باشیم.

زهرا مسعودی در کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی، به مخاطبانش کمک می‌کند تا حقوقشان را بشناسند. او علاوه بر این، راهکارها و تمریناتی را هم در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد که برای نه گفتن و حتی نه شنیدن موثرند. 

کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی را به تمام علاقه‌مندان به مطالعه کتاب‌های حوزه موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم. اگر دوست دارید زندگی بهتری داشته باشید و حقوقتان را بشناسید، این کتاب به شما کمک می‌کند. 

بخشی از کتاب نه، کلمه تلخ دو حرفی

با یکی از اقوام به یک سفر کوتاه رفتیم. مادر خانواده علی‌رغم میل باطنی‌اش و فقط به خاطر درخواست همسر و فرزندانش به این سفر آمده بود و همین موضوع باعث شد اگر شرایطی در سفر پیش می‌آمد که خوشایند او نبود، با جملاتی شبیه «منو بگو که به خاطر شماها اومدم» نارضایتی خود را اعلام می‌کرد.

اما واقعا این مادر باید چه کاری انجام می‌داد؟

سومین حق ما این است که نیاز خود را بدون ایجاد زحمت برای دیگران در اولویت قرار دهیم؛ یعنی اگر این مادر گرامی دوست داشت جای دیگری به جز این سفر برود، حق داشت نیاز و انتخاب خود را در اولویت قرار دهد. برخی می‌گویند این رفتاری خودخواهانه است. یک مادر باید گذشت داشته باشد. بله درست است گذشت‌کردن زیباست؛ اما درصورتی‌که شخصی که گذشت می‌کند، با غرزدن بر سر دیگران گذشت خود را خراب نکند. اگر من اجازه دادم تا دیگران نیازشان را در اولویت قرار دهند و از نیاز خودم چشم‌پوشی کردم، نباید توقعی در قبال اینکه گذشت کرده‌ام داشته باشم.

شهادت امری بسیار ستودنی است و شخصی که به دلیل اعتقادات شخصی خود برای ناموس و وطنش می‌جنگد قابل ستایش است. ولی فرض کنید فردی بگوید من برای کشورم می‌جنگم و لطفا بعد از شهادتم نامم را روی فلان کوچه یا خیابان بگذارید. مطمئنم خنده‌تان می‌گیرد. همه گروکشی‌های ما در ازای گذشت‌کردن‌هایمان همین اندازه خنده‌دار است.

پس به نظرتان زیباتر نیست که اگر من قدرت گذشت بدون غرزدن را ندارم، نیازم را در اولویت بگذارم؟ خب وظیفه من در برابر این حق چیست؟ واضح است، باید اجازه بدهم تا دیگران هم نیازشان را در اولویت قرار دهند.

گاهی ممکن است فراموش کنیم که قراردادن نیاز خود در اولویت، ملزم به رعایت این است که زحمتی هم برای دیگران نداشته باشد. فرض کنید من برای رفتن به محل کارم باید از وسیله نقلیه استفاده کنم و بعد از دانستن این حق بگویم خب من نیازم را در اولویت قرار می‌دهم و خودروی همسرم را برای رفتن به محل کار برمی‌دارم. خب یقینا با این رفتار، من برای همسرم ایجاد زحمت کرده‌ام. یا اینکه به دلیل خستگی ناشی از کار احساس کنم که نیاز به تفریح دارم و بدون اطلاع به مدیریت و محل کار برای تفریح به مسافرت بروم. درست است که من نیاز به تفریح دارم و حق دارم که نیازم را در اولویت بگذارم، ولی اجازه ندارم که با این کار برای همکاران و مجموعه‌ای که در آن کار می‌کنم زحمتی ایجاد کنم.