کتاب از سوادآموزی تا معاونت

کتاب از سوادآموزی تا معاونت نوشته بهجت سلیمانی است. این کتاب خاطرات زنی است که برای تحصیل بیش از دیگران تلاش کرد و بالاخره توانست به چیزی که می‌خواهد برسد.

درباره کتاب از سوادآموزی تا معاونت

تصویر تخته ‌سیاه کوچکی که روی آن: «الف – ب – پ – تـ» نوشته ‌شده بود. برای خیلی ‌ها آشنا است. این نماد ساده، نشان سازمان نهضت سوادآموزی است که در سال ۱۳۵۸ با شعار «ایران را مدرسه کنیم» تأسیس شد. سازمانی که هفتم دی ‌ماه ۱۳۹۸ چهل ‌ساله ‌شد. بسیاری از نزدیکان ما به‌واسطه نهضت سوادآموزی باسواد شدند و تحصیلات خود را ادامه دادند و به دانشگاه رسیدند و... خانم «بهجت سلیمانی» نویسنده کتابی که در دست شماست از جمله عزیزانی است که تا ۱۲ سالگی از نعمت سواد محروم مانده بود؛ اما پس از سال‌ ها با تلاش روزافزون موفق به دریافت مدرک لیسانس آموزش ابتدایی شد و در حال حاضر معاون مدرسه است.

خواندن کتاب از سوادآموزی تا معاونت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به خواندن خاطرات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب از سوادآموزی تا معاونت

به‌شدت از موقعیتی که برایم پیش‌آمده بود خوشحال و راضی بودم. با همه موفقیت‌ و پیشرفتی که داشتم خانواده‌ا‌م سعی می‌کردند که مرا از درس خواندن و شرکت در کلاس‌ها منصرف کنند، ولی این حرف‌ها روی من تأثیری نداشت. آرزویم این بود که مثل دیگران بتوانم تحصیل کنم. به لطف خداوند مهربان همه مرارت‌ها را از سر گذراندم و به آرزویم رسیدم.

اگر نهضت سوادآموزی تأسیس نمی‌شد زندگی من زمین تا آسمان با این چیزی که الان وجود دارد، فرق می‌کرد. تحصیلات در جامعه نقش بسزایی ایفا می‌کند. می‌توان گفت مانند تفاوت بین یک فرد بینا و یک نابینا است که قابل قیاس نیست. جایگاه یک فرد باسواد با کسی که بی‌سواد است در همه شئون زندگی و جامعه متفاوت است. درواقع من با نهضت سوادآموزی نجات پیداکرده و زنده شدم. زندگی با نور دانش زیبا می‌شود؛ زیرا فکر و اندیشه آدمی را تازه نگه می‌دارد.

درواقع حرف‌های مرا کسی می‌فهمد که مثل من، هم بی‌سوادی و هم باسوادی را تجربه کرده باشد. بعد از باسوادی دنیای جدیدی به روی من گشوده شد. به نظر من: «بی‌سوادی محرومیتی سخت‌تر از فقر است.» سال‌ها گذشت تا موفق به دریافت دیپلم شدم. بعدازآن بود که توانستم لذت باسوادی را حس کنم و مصمم شدم این حس را به دیگران بچشانم.

من باید دِین خودم را ادا می‌کردم؛ بنابراین به خانواده نهضت سوادآموزی پیوستم و نُه سال آموزشیار نهضت شدم تا دیگران را باسواد کنم. در حین خدمت به دانشگاه رفتم و در رشته آموزش ابتدایی ادامه تحصیل دادم و چندی بعد به استخدام آموزش‌وپرورش در آمدم و فعالیتم را در دوره ابتدایی ادامه دادم. دوره‌ای که سرآغاز یک زندگی جدید و آموزش بود. اگر دانش‌آموزی از دوره ابتدایی علاقه‌مند به درس شود تا آخر درس را دوست دارد و از آموزش لذت می‌برد. این مسئله در عین سادگی بسیار مهم است.

از آن روزهای سخت سال‌ها گذشته است و با وجود این‌که ده سال از معاونتم می‌گذرد، ولی من همچنان نسبت به نهضت حس بسیار خوبی دارم. اگر از اولیای شاگردانم یا آشنایان، کسی را ببینم که بی‌سوادند، حتماً آن‌ها را تشویق می‌کنم تا در کلاس‌های نهضت، آموزش ببینند این کار در زندگی و آینده فرزندانشان تأثیر بسزایی خواهد داشت. بسیاری از آن‌ها به حرفم گوش‌داده‌اند و الان هم موفق هستند.