کتاب تنهای با همه

تنهای با همه اثر مجید قاسمی کتابی در حوزه مهدویت و انتظار است که در انتشارات آرمان رشد به چاپ رسیده است.

درباره کتاب تنهای با همه

انتظارِ ظهور یک مصلح بزرگ آسمانی و امید به آینده و استقرار صلح و عدل جاویدان، امری فطری و طبیعی است که با ذات و وجود آدمی سروکار داشته و با آفرینش هر انسانی همراه است و زمان و مکان نمی‌شناسد و به هیچ قوم و ملتی اختصاص ندارد. اعتقاد به دورۀ آخر زمان و انتظار «منجی» عقیده‌هایی است که در دین و مذهب آسمانی یهود، زرتشت، مسیحیت و دین مقدس اسلام با یک اصل مسلّم مورد قبول واقع شده است. شور و التهاب انتظار موعود آخر زمان در تاریخ پرفراز و نشیب این ادیان موج می‌زند. هر گونه خواری و شکنجه را به این امید بر خود هموار کرده‌اند که روزی منجی خواهد آمد. بسیاری از ما تنها اسماً مسلمان و یا شیعه هستیم، نه در عمل! 

«أَفضلُ العِبادَة إِنتظارُ الفَرج» یعنی چه؟ انتظاری برای راحتی و عافیت ‌طلبی است؟ منتظر بودن شرایطی دارد و زمانی عبادت تلقی می ‌شود که امید، تلاش، زمینه‌ سازی، آمادگی، الگو‌‌پذیری، ولایت ‌‌‌پذیری، معرفت و اطاعت، اعتماد، اتحاد، همدلی، امر به معروف و نهی از منکر، نیروسازی، وفاداری و... حاکم باشد و چنین انتظاری ارزشمند است. 

در این کتاب با معنای انتظار برای ظهور، فضیلت‌های آن و وظایف منتظران آشنا خواهید شد.

 خواندن کتاب تنهای با همه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعه این اثر را که به زبان ساده نگاشته شده است، به علاقه ‌مندان حوزه مهدویت پیشنهاد می‌‌کنیم.

بخشی از کتاب تنهای با همه

فصل دوم: وظیفه ما قبل از ظهور

ما به‌عنوان منتظر واقعی چه وظایفی بر عهده داریم؟ چه باید بکنیم تا در زمان ظهور آن حضرت بتوانیم نقش خود را به‌درستی ایفا نماییم؟

مهم‌ترین وظیفۀ یک منتظر واقعی این است که هرچه می‌تواند در شناخت وظایف خود و عمل به آن تلاش نماید تا بتواند به‌آسانی از عهدۀ حل مشکلات برآید. چنین کسانی توانایی پیشوایی مردم را قبل از ظهور حضرت دارند. آن‌که در شناخت حق و عمل به آن سهل‌انگاری می‌کند، چگونه می‌تواند پیشوای دیگران باشد؟

بنابراین ما باید پیش از ظهور آن حضرت خود را آماده کنیم و در بُعد علم و عمل پرورش یابیم. همۀ آن امت‌هایی که منتظر منجی بوده‌اند و آرزوی برقراری دولت حَقه را داشته‌اند پس از سر رسیدن انتظار و محقق شدن ظهور و آمدن منجی، آیا تا آخر با منجی خود باقی ماندند یا همانند امت‌های گذشته منحرف شده‌اند؟ یا عده‌ای با در نظر گرفتن منافع خود از یاری حجت خدا و پیامبر خود دست کشیده‌اند؟ در طول تاریخ به امت‌های الهی پیوسته وعدۀ دولت حق داده شده است و همیشه انتظار ظهور آن را کشیده‌اند؛ اما پس از ظهور آن دولت مشخص شده است که در ادعای خود چندان صادق نبوده‌اند. (در مبحث بعدی به این موضوع اشارۀ مفصلی خواهد شد.)

انتظار زمانی ارزش دارد که واقعاً به امام عصر (عج) علاقه‌مند و خواستار ظهور آن حضرت باشیم تا اسلام و مسلمانان را عزت بخشد و احکام الهی را زنده کند و از اینکه احکام خدا در سراسر جهان معطل مانده است، ناراحت باشیم.

بی‌لیاقتی ما

امام باقر (ع) می‌فرماید: «إِذا غَضَبَ اللَّه تَبارَک وَ تعالی عَلی خَلْقه نَحّانا عَنْ جَوارِهِم.۲۹»

هرگاه خداوند تبارک و تعالی بر خلقش خشم کند ما را از مجاورت آن‌ها دور کند.بنابراین محرومیت مردم از ائمه به‌دلیل بی‌لیاقتی خودشان بوده است؛ زیرا با رها کردن اهل‌بیت و عدم پشتیبانی و اطاعت از آن‌ها موجبات حذف و کنار گذاشته شدن و منزوی شدن آن‌ها را فراهم نموده و متقابلاً دست طاغوت و مستکبرین را برای ظلم و فساد باز می‌گذارند. بدیهی است که وقتی مردم نسبت به چنین نعمت‌های عظیمی «بی‌لیاقتی» نشان دهند خداوند آن‌ها را محروم می‌کند و این سنّت ثابت الهی است.

قرآن از آن چنین خبر می‌دهد: «و لَئِنْ کَفَرْتُم اِنَّ عَذابی لَشَدیدُ.۳۰»

اگر کفران کنید به عذاب شدید گرفتارتان می‌کنم. چه عذابی بالاتر از اینکه خداوند اهل‌بیت (ع) را از مردم بی‌لیاقت بگیرد. خسارتی را که بشریت از منزوی شدن اهل‌بیت به‌خصوص غیبت امام زمان (عج) دیده است، هیچ‌کس جز خداوند نمی‌داند.

حال که جامعۀ جهانی به مصیبت فراق و غیبت آن منجی بزرگ مبتلا شده است، قرآن کریم می‌فرماید: «خدا سرنوشت قومی را تغییر نمی‌دهد مگر اینکه آن‌ها خود را تغییر دهند.۳۱»

اگر انسان‌ها بخواهند از نکبت، گناه، ظلم و استکبار نجات پیدا کنند و از وجود منجی، رهبری و هدایت‌های الهی او بهره‌مند شوند باید از گناه کردن چشم‌پوشی نمایند. اینکه امام زمان (عج) در بین ما نیست خواستۀ خداوند و خود حضرت نیست و خداوند هرگز راضی نیست انسان‌ها دچار فساد و نکبت و تباهی شوند. هرچه بر سر مردم می‌آید محصول گناهان و عملکرد خود آن‌هاست.

قرآن کریم در این‌باره می‌فرماید:

«ظَهَرَ الفَسادُ فی البَرَّ و البَحرِ بِما کَسَبَت أَیدِی النّاسِ لِیَذیقَهُم بَعضَ الَّذی عَمِلُوا لَعَلهُّم یَرجِعُون.۳۲»

پدیدار شد تباهی در خشکی و دریا به‌خاطر کارهای بد مردم، تا خداوند به این وسیله بعضی از آثار کارهای بدشان را به آن‌ها بچشاند، شاید ایشان از کارهای زشت خود بازگردند.