کتاب عشق در روزگار غریب

رمان عشق در روزگار غریب نوشته نادیه جعفری به روایت یک واقعه تاریخی دردناک در زمان قاجار پرداخته است. روایت ربوده شدن دختران قوچان به دست عده‌ای راهزن در زمان مظفرالدین‌شاه قاجار.

 درباره کتاب عشق در روزگار غریب

در بهار سال ۱۲۸۴ هجری شمسی همزمان با نوامبر سال ۱۹۰۵، یک سال پیش از امضای فرمان مشروطه، وقتی‌که ایران در گرداب فقر فراگیر و رکود اقتصادی دست‌پا می‌زد، عده‌ای راهزن از مرزهای شمال شرقی کشور وارد شدند و جمعی از زنان و کودکان را به اسارت بردند. ربودن زنان و اطفال و فروش آنها در آن‌سوی مرز، باعث تهییج اذهان جامعه و تسریع در امضای فرمان مشروطه‌ شد.

داستان عشق در روزگار غریب بر اساس این واقعه نوشته‌شده است. تمامی شخصیت‌های آن تخیلی هستند و هرگونه شباهت اسمی تصادفی است.

 خواندن کتاب عشق در روزگار غریب رابه چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 اگر به داستان‌های ایرانی با موضوع تاریخی و اجتماعی و بر پایه واقعیت علاقه دارید، این کتاب را بخوانید.

بخشی از کتاب عشق در روزگار غریب

تاریکی بیابان را پشت سر گذاشتند و به عشق‌آباد رسیدند. چراغ‌های شهر روی ستون‌های چوبی اینجا و آنجا روشن بودند. شهر هنوز زمزمه‌ی بیداری داشت و صدای سم اسب‌ها و درشکه‌ها به گوش می‌رسید. مردان ترکمن جلوی کافه بایرام ایستادند. آق اویلی خود به تنهایی هفت همراه داشت. همراهان او عده‌ای جوان و میانسال با چهره‌های جدی و جنگجو بودند که خنجر در شال کمر داشتند. آنها حافظ و آنه مراد را احاطه کرده بودند تا مبادا بگریزند. دو نفر از کارکنان کافه، زیر بغل‌های یک سرباز روس مست را گرفته و از کافه بیرون آوردند. مرد روس حالش به هم خورد و شروع به استفراغ کرد. کافه‌چی‌ها متوجه ده سوار ترکمن شدند که میان تاریکی و روشنایی روبروی آنها ایستاده بودند