کتاب نگاهی به آثار زنان داستان‌نویس ادبیات مقاومت دهه‌ی ۶۰

کتاب نگاهی به آثار زنان داستان‌نویس ادبیات مقاومت دهه‌ی ۶۰ نوشته محمد شاه حسینی است. این کتاب یک دهه ادبیات مقاومت ایران را بررسی می‌کند.

درباره کتاب نگاهی به آثار زنان داستان‌نویس ادبیات مقاومت دهه‌ی ۶۰

داستان به مفهوم عام آن، نقل (مکتوب یا شفاهی، واقعی یا خیالی) وقایع است به‌ترتیب توالی زمان یا به عبارت دیگر، داستان، توالی حوادث واقعی تاریخی یا ساختگی و ابداعی است؛ بنابراین تسخیر عمل به‌وسیله تخیل را ارائه می‌دهد. ادبیات داستانی در ایران در سال ۱۳۰۰ با کتاب یکی بود یکی نبود جمال‌زاده در ایران شروع شد و کم‌کم پیشرفت کرد. در دوران جنگ این رشد بیشتر شد و زنان هم نویسندگان این عرصه شدند.

این کتاب به بررسی نویسندگان زن دهه ۶۰ می‌پردازد.

خواندن کتاب نگاهی به آثار زنان داستان‌نویس ادبیات مقاومت دهه‌ی ۶۰ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی و تاریخ ادبیات معاصر پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب نگاهی به آثار زنان داستان‌نویس ادبیات مقاومت دهه‌ی ۶۰

ادبیات داستانی در معنای جامع، به هر روایتی که خصلت ساختگی و ابداعی آن بر جنبهٔ تاریخی و واقعیش غلبه کند، اطلاق می‌شود؛ از این رو ظاهراً باید همهٔ انواع خلاقه ادبی را دربر بگیرد؛ اما امروزه به آثار روایتی منثور، ادبیات داستانی می‌گویند.

ادبیات داستانی بخشی از ادبیات یا «ادبیات تخیلی است و تفاوت عمده آن‌ها با هم در این است که ادبیات داستانی، همهٔ انواع آثار داستانی روایتی منثور را دربر می‌گیرد، خواه این انواع از خصوصیت شکوه‌مندی ادبیات تخیلی برخوردار باشد، خواه نباشد؛ یعنی هر اثر روایتی منثور خلاقه‌ای که با دنیای واقعی ارتباط معنی‌داری داشته باشد، در حوزهٔ ادبیات داستانی قرار می‌گیرد. ادبیات داستانی شامل قصه، رمانس، رمان، داستان کوتاه می‌باشد»

بنابراین ادبیات داستانی شامل انواع قصه‌ها، افسانه‌ها، حکایت‌ها، داستان‌های بلند و داستان‌های کوتاه می‌شود؛ اما با قرار دادن آن‌ها در کنار یکدیگر و در زیر عنوان ادبیات داستانی نباید تفاوت‌ها و اختلافات آن‌ها را نادیده گرفت. در زبان فارسی معنی و مفهوم واژه‌های افسانه، قصه، حکایت و داستان چنان به هم آمیخته شده که تشخیص آن‌ها از یکدیگر مشکل است. «به طور کلی، ادبیات داستانی به آثاری گفته می‌شود که از ماهیت تخیلی برخوردار باشند. شرح حوادث و ماجراهای واقعی نیز به گونه‌ای با تصور و خیال همراه است».

ادبیات داستانی دربردارندهٔ روایت‌های تخیلی است. هدف این نوع ادبیات، آموزش یا سرگرم ساختن مخاطب یا هردوی آن‌هاست. ادبیات داستانی که می‌توان آن را فن یا هنر آفرینش روایت‌های داستانی منثور تلقی کرد، به هیچ روی، شعر و نمایش را شامل نمی‌شود. «ادبیات داستانی به موضوعاتی می‌پردازد که ساخته و پرداختهٔ ذهنی خلاق است؛ از همین رو، هیچ‌گونه پیوندی با واقعیت و حقایق تاریخی ندارد. چنان‌که مضمون یک قالب ادبی برگرفته از واقعیات یا حقایق تاریخی باشد، می‌توان آن را داستان تاریخی، زندگی‌نامه داستانی، شرح حال داستانی و مانند آن خواند».