کتاب اخلاق علم در علوم اجتماعی ایران (آموزش و پژوهش)

«اخلاق علم در علوم اجتماعی ایران» کتابی نوشته معصومه قاراخانی و سیدآیت‌الله میرزایی است. یکی از مهم‌ترین آسیب‌هایی که علم در ایران به آن مبتلا شده است رشد فزایندهٔ مسائل و مشکلات مرتبط با اخلاق حرفه‌ای علم است. این آسیب می‌تواند صورت علم را مخدوش و محتوای آن را تهی و اعتمادناپذیر کند. دست‌یابی به فضای هنجاری مناسب برای توسعهٔ علوم اجتماعی در ایران مستلزم شناخت و فهم این فضا در فرایند آموزش، پژوهش، نشر، و کاربرد این علم است. در این نوشتار تلاش شده است برخی از این آسیب‌ها شناسایی و تصویری گویا از آن‌ها ارائه شود. برای سهولت شناخت مسئله و بررسی و تحلیل آن، اخلاق علم را می‌توان شامل اخلاق آموزش علم، اخلاق پژوهش علم، اخلاق نشر علم، و اخلاق کاربرد علم در نظر گرفت. ابعاد یادشده با سه عامل اصلی دخیل در فرایند علم مرتبط‌اند: کنش‌گر (افراد درگیر در فعالیت‌های علمی نظیر پژوهش‌گران، آموزگاران، دانش‌جویان، نویسندگان، ناشران، کاربران متخصص و...)، موضوع کنش (آموزش، پژوهش، نشر، خدمات، مشاوره)، و فضای کنش (مؤسسات آموزشی، پژوهشی، انتشاراتی و ...). در حال حاضر، این پژوهش بر دو بعد آموزش و پژوهش در حوزهٔ علوم اجتماعی متمرکز است. نگارندگان امیدوارند بتوانند اخلاق علم در ابعاد نشر و کاربرد علوم اجتماعی را نیز بررسی و در ویرایش‌های بعدی به کتاب اضافه کنند. درک لزوم توجه به مسئلهٔ اخلاقِ آموزش و پژوهش برای شناسایی دقیق‌تر و زمینه‌مند و بازخوانی و ثبت مسئله، به‌منزلهٔ «پدیده‌ای اجتماعی»، هدف اصلی این نوشتار است.