کتاب صوتی قابی از چهره‌های قرآنی: روایت قرآن از چهره‌های کربلا

«قابی از چهره‌های قرآنی: روایت قرآن از چهره‌های کربلا» نوشته کاظم حاجی رجبعلی در مدرسه دانشجویی قرآن و عترت علیهم‌السلام دانشگاه تهران چاپ شده است است. قابی از چهره‌های قرآنی، عنوان مجموعه ‌کتاب‌هایی است که در آن به زبان ساده، به موضوع شناخت شخصیت‌ها، با رویکرد تدبری پرداخته است.

درباره کتاب قابی از چهره‌های قرآنی

نوشتار حاضر، بخشی از یک مجموعهٔ چند‌بخشی با عنوان چهره‌های قرآنی است که در آن، ضمن معرفی یک چهره، تلویحاً نحوهٔ تحقیق بر روی چهره‌ها نیز نشان داده می‌شود. البته این نوشتار دقیقاً منطبق بر مصادیق یاد شده از شاکله نفس، جمع، جامعه و امت نیست؛ اما از آن جهت که برای اقدام به خلق اثر با مضامین یاد شده نیازمند روشی عملی هستیم فضای نزدیک برای دستیابی به چنین زاویه‌هایی را ترسیم کرده است.

ممکن است این سؤال به ذهن متبادر شود که چگونه قرآن در مورد چهره‌های عاشورا سخن گفته است، در حالی که به ظاهر نامی از ایشان حتی نام حسین‌بن علی(ع) در قرآن نیامده است؛ اما چهره‌های قرآنی محدود به کسانی نمی‌شود که نامشان در قرآن به لفظ ذکر شده باشد. با این منطق و به زبان مثل، قرآن خودش یک کتاب مقتل و روایتگری از کربلا نیز هست؛ کربلایی از زنان و مردانی که اکثر آن‌ها از انبیا و نیکان و خوبان هستند.

 این کتاب ۹ نفر از چهره‌های حماسه کربلا را با رویکرد تدبری، در سه مرحله بررسی کرده است:

 مرحله اول، نقطه شروع در ترسیم شخصیت است؛ که شامل انتخاب و توضیح یک اشاره و نکته تاریخی مشهور در مورد آن شخصیت می‌شود.

 مرحله دوم، با عنوان بوم آیات، شامل بررسی آیات یا سوره‌هایی می‌شود که می‌تواند نکته انتخاب شده در مرحله قبل را در بستر قرآن، تحلیل نماید.

 مرحله سوم با عنوان قابی از چهره شخصیت مذکور، شامل جمع‌بندی نکات قبل و پاسخ به نیازی می‌شود که با معرفی چهره یاد شده حاصل می‌شود.

کتاب قابی از چهره‌های قرآنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به مطالعهٔ بیشتر دربارهٔ واقعهٔ کربلا پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب قابی از چهره‌های قرآنی

«کیفیت یک مأموریت، اگر در بستری از آیات قرآن قرار بگیرد، می‌تواند تصویرگر و ترسیم‌کننده چهره مسلم بن عقیل(ع) باشد. و آن مأموریت ما را به سوره مبارکه یس دلالت می‌کند. سوره ی مبارکه ی یس، قلب قرآن است. و در مورد نکات مختلفی صحبت کرده است اما همه این نکات در ذیل یک مضمون با بیان‌های مختلف و صحنه‌های متفاوت جا گرفته‌اند و توضیح داده شده‌اند. در این سوره، از قرآن حکیمی گفته شده است که مورد قسم و سوگند قرار می‌گیرد تا ثابت شود، تو ـ حضرت محمد (ص) ـ از مرسلین هستی. قرآن قسم می‌خورد؛ خدا از قرآنش مایه می‌گذارد برای اینکه ثابت کند که رسولش، رسول است؛ و این باید حجت بشود برای ما. قفل دل ما را باز کند. رسول خدا را به ما بشناساند. کسی که بر صراط مستقیم است. و به ما بشناساند قرآنی را که به استنادش بتوان حقایق زیادی را که به آن احتیاج داریم، مستند به این کتاب بدانیم و یاد بگیریم. در سوره مبارکه یس از قومی صحبت می‌کند، از مردمی سخن به میان می‌آورد که وصفشان مانند کسانی است که سدّی حایل جلو و پشت، آنها را در برگرفته و سر و گردنشان با اغلال قفل شده است. پس گردش به چپ و راست و جلو و عقب برایشان معنا ندارد و خیلی خشک و جامد در مورد موضوعات برخورد می‌کنند. با وحی الهی، با قرآن خدا، با اسرار غیب و آیات خداوند مثل یک انسان خشکِ متکبرِ بدون پذیرش برخورد می‌کنند. در این سوره از یک مردی نیز صحبت می‌کند که اسمش را گذاشته است، «رجل یسعی» مردی که دوان دوان می‌آید؛ کسی که از حومه شهر بود. وارد شهر شد و دید انبیایی آمده‌اند و مشغول دعوت مردم به حق هستند. این انبیاء، مورد مخالفت قرار می‌گیرند و رجل یسعی، برخلاف جریان عمومی جامعه با جملات و کلماتی به مردم می‌گوید:«من حرف آنها را قبول می‌کنم. و بر آن صحه می‌گذارم به این دلایل... و بدانید که همراه آنها هستم؛ به شما هم توصیه می‌کنم که این کار را بکنید، مردم این موضع‌گیری را که شنیدند، ظاهراً او را به شهادت رساندند. اما این رجلِ یسعی، در سوره یس حرفهایش بعد از شهید شدن هم پایان نیافته است و جملاتش را ادامه می‌دهد.»