کتاب آخرین دیدار

کتاب آخرین دیدار (روایت و دل نوشته هایی از مراسم بدرقه و تشییع رهبر شهید ایران) مجموعه‌ای از روایت‌های اعضای جمعیت هلال‌احمر است که اشکان موسوی، علی اصغر ناصری قرا و بهنام رضازاده گردآوری کرده‌اند. راویان، مراسم بدرقه را از جایگاه کسانی توصیف می‌کنند که هم سوگوارند و هم مسئول مراقبت از حاضران. کشمکش میان اندوه شخصی و وظیفه‌ی امدادی، محور مشترک بسیاری از نوشته‌هاست. این مجموعه زیر نظر پیرحسین کولیوند فراهم شده و نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آخرین دیدار

کتاب آخرین دیدار مجموعه‌ای چندنویسنده‌ای است که اشکان موسوی، علی اصغر ناصری قرا و بهنام رضازاده، گردآورندگان آن، نوشته‌های امدادگران و اعضای جمعیت هلال‌احمر را کنار هم قرار داده‌اند. پیشگفتار، مبنای شکل‌گیری مجموعه را فراخوانی سراسری معرفی کرده است؛ نوشته‌های برگزیده از میان بیش از ۱۵۰ اثر ارسالی انتخاب شده‌اند. متن‌ها زیر عنوان‌های مستقل آمده‌اند و فهرست، نوشته‌هایی مانند مسیر خدمت، میان بغض و وظیفه، مردم به ما اعتماد داشتند و مأموریت؛ مراقبت از تک‌تک آدم‌ها را در بر می‌گیرد. بخش وداع با رهبر شهید ایران به روایت تصویر نیز در فهرست دیده می‌شود. موضوع مشترک این نوشته‌ها، حضور نیروهای امدادی در مراسمی است که راویان، علاوه‌بر مسئولیت سازمانی، پیوندی عاطفی و اعتقادی با موضوع آن دارند. متن‌ها بیشتر از زاویه‌ی دید اول‌شخص نوشته شده‌اند. تجربه‌ی حضور، گفت‌وگوهای کوتاه و یادآوری دیدارهای گذشته، مواد اصلی روایت‌ها را تشکیل می‌دهد. لحن سوگوارانه و تعبیرهای مذهبی نیز نشان می‌دهد که این مجموعه، تجربه‌ی مراسم را از منظر مشارکت‌کنندگان دلبسته به رهبر ایران بازتاب می‌دهد.
کتاب آخرین دیدار، امدادرسانی را فقط در رسیدگی پزشکی خلاصه نمی‌کند. نوشته‌ها از آماده‌سازی محل استراحت، تأمین خوراک، راهنمایی خانواده‌ها و مراقبت از افراد کم‌توان نیز سخن می‌گویند. راویان در کنار شرح این فعالیت‌ها، برداشت خود را از احترام، مسئولیت و اعتماد عمومی بیان کرده‌اند. برخی متن‌ها به گزارش حضور نزدیک‌اند و برخی دیگر، شکل نامه‌ای خطاب به فرد درگذشته یا یادداشتی آمیخته به خاطره دارند. نوشته‌ی راضیه عالیشوندی، یاد یک دیدار و تسبیحی سپید را به تجربه‌ی سوگ پیوند می‌دهد. محمدرضا جهانبخش در آقای امدادگر ایران، منظره‌ی مراسم از بالگرد را کنار مشاهدات زمینی نیروهای داوطلب قرار داده است. علی اصغر ناصری قرا نیز از مسئولیت ثبت خبر و تصویر سخن می‌گوید. این تفاوت جایگاه‌ها، موضوع مجموعه را از شرح فعالیت یک گروه فراتر می‌برد و سهم امدادگران، نیروهای پشتیبانی و فعالان رسانه‌ای را نشان می‌دهد. تجربه‌ی حاصل از مطالعه، آشنایی با برداشت این افراد از خدمت در موقعیتی است که احساس شخصی و مسئولیت جمعی هم‌زمان حضور دارند.

خلاصه کتاب آخرین دیدار

کتاب آخرین دیدار تجربه‌ی اعضای هلال‌احمر را حول یک مسئله‌ی مشترک جمع می‌کند: نیروی امدادی چگونه در میانه‌ی سوگ شخصی، مراقب دیگران می‌ماند؟ راویان از برنامه‌ریزی برای پوشش مراسم، آماده‌باش تیم‌ها، رسیدگی به عزاداران و همراهی با خانواده‌هایی می‌نویسند که از شهرهای مختلف آمده‌اند. نوشته‌ها، فعالیت‌های روزمره‌ی خدمت‌رسانی را به احساس دلتنگی و تعهد پیوند می‌زنند. خاطره‌ی دیدارهای گذشته، مشاهده‌ی جمعیت و شنیدن قدردانی مردم، هرکدام معنایی شخصی به مأموریت می‌دهند. پیام محوری مجموعه از نگاه راویان این است که احترام به فرد درگذشته، در ادامه‌دادن خدمت به مردم جلوه پیدا می‌کند. متن‌ها همچنین اعتماد عمومی را حاصل رفتار امدادگران می‌دانند؛ رفتاری که اهمیتش در توجه به نیاز هر فرد و حفظ حرمت او آشکار می‌شود.

چرا باید کتاب آخرین دیدار را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آخرین دیدار را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت‌های اول‌شخص، هم‌زمانی سوگ شخصی و مسئولیت امدادی را نشان می‌دهند.
• شرح خدمات پشتیبانی، بخش کمتر دیده‌شده‌ی مراقبت از جمعیت را معرفی می‌کند.
• خاطره‌ها، معنای عاطفی اشیا و دیدارهای گذشته را در تجربه‌ی فقدان روشن می‌کنند.
• نوشته‌های نیروهای رسانه‌ای، مسئله‌ی ثبت تجربه و رساندن صدای امدادگران را مطرح می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب آخرین دیدار به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات امدادگران و تجربه‌های داوطلبانه.
• خوانندگان روایت‌های سوگ با مضامین مذهبی و جمعی.
• اعضای گروه‌های امدادی علاقه‌مند به جنبه‌های انسانی خدمت.
• پژوهشگران روایت‌های شخصی از مراسم عمومی و یادبودها.